Op Merote

Wanneer we door Sint Laureins langs de kerk passeren beslissen we om een kaarsje te branden. We hebben zo een toffe reis gehad en alle avonturen flink doorstaan. De kerkdeur staat op een kier, er zijn kaarsjes en zelfs nog een paar bruikbare lucifers. We hebben net genoeg kleingeld om drie vlammen aan te kunnen steken.  Het is een statige kerk, veel hout en glas in lood. Deze kerk wordt electronisch beveiligd lees ik op een bordje. Het hangt aan een afzet lint waarop met grote letters staat dat je daar niet mag komen. Geheel tegen mijn gewoonte in doe ik braaf wat er gevraagd wordt. Links achter staat Marie met baby Jezus. Daar ga ik langslopen. De Fietsman staat nog in gedachten verzonken bij onze net ontbrande kaarsen. Plots gaat het alarm af. Werkelijk oorverdovend. Het is onverdraaglijk. Ik stop mijn vingers in mijn oren en ren paniekerig naar de glazen deur. De Fietsman is daar al heen gevlucht en doet de deur voor me open. Met de daver op mijn lijf sta ik buiten naar adem te ...

De Fietsman heeft er genoeg van, onze route vindt hij saai en de fietspaden zijn in slechte staat. Bovendien vliegt de drukte van de grote steden hem een beetje aan. Het voorstel komt om terug te gaan met de trein tot aan Dover. Ik vind het prima, ergens in mijn lijf roept de tuin en de oogst die zou kunnen zijn. We plannen laat op de avond minutieus de terugreis. We kopen een treinkaartje en boeken de overtocht met de veerboot naar Duinkerke. Ik word er helemaal zenuwachtig van. Bij ons gaat nooit iets volgens plan. Zal je zien dat de trein vertraging heeft of de boot uit de vaart gaat. Ik geef niet toe aan deze angsten en boek een hotel in Duinkerke. Daarna zien we wel weer hoe we op het gemak terug fietsen naar huis. Tegen alle verwachtingen loopt alles op rolletjes. We mogen als eerste van de boot en zoeven zo voor alle auto’s uit het terrein af. Op de boot hadden we al likkebaardend over mossels en frietjes gesproken want de reis was dan wel zeer voorspoedig gegaan, van eten was h...

 We staan voor een groot metalen hek. Achter het hek een stuk of dertig jonge koeien. De Pinken kijken  naar ons en verdringen zich met zijn allen voor de poort waar we volgens de route beslist doorheen moeten. Ik check een keer of drie of dit wel klopt.  We moeten erdoor. Ik durf dat eigenlijk niet , zegt De Fietsman. Ik ook niet want ik denk meteen terug aan het benauwde avontuur bij een wandeling rond Waterlandkerkje waar ik samen met mijn vriendin achternagezeten werd door een kudde van dit soort koeien. Ik doe het wel bied ik aan, ik onderneem geen enkele actie om de daad bij het woord te voegen. Zo staan we daar een kwartiertje. De Fietsman begint te fluiten, het fluitje waarmee hij zijn honden roept. De koeien kijken op en wandelen weg van het hek. Man, man wat hebben wij een geluk. De ondersteuning van de fiets op drie stormen we door het weiland naar de volgende kruising. We worden een bospad ingestuurd. Nauwer en nauwer wordt het. Tot ik echt van de fiets moet. ...

  Zullen we terug gaan naar Bristol?  We hoeven niet na te denken, Land’s End is nog kei ver weg en wat een gedoe om met de trein terug te moeten. We keren het voorwiel en boeken alvast een fijn hotel. Zin in muziek in de pub, een museum en gewoon terug fietsen. In de middagzon slenteren we door de tot nu toe tofste stad van Engeland. Van terras naar museum en weer ergens iets drinken. Geen einde van de wereld voor ons deze keer. We zullen op de terugweg via Oxford fietsen. Geheel en al zelfstandig laad ik de route in mijn app. Nogal tevreden met mijzelf ben ik. Als de bejaarde telefoon het wil doen gaan we morgen op weg via de “ van kathedraal naar kathedraal route’  Twee dagen van zeventig kilometer en daarna zien we wel weer. Het Nationaal Historisch museum in Londen willen we nog bezoeken. Van Oxford naar Londen loopt er ook een mooie route las ik en daarna kunnen we altijd nog de trein nemen.

Wanneer we het hotel naderen doemt er een grijs gebouw op met een kasteelachting uiterlijk. Op de foto leek het romantisch maar nu staat het vooral somber en griezelig te wezen. Het is aan zee, dat dan weer wel. Buiten staat er een groep in het zwart geklede gasten en ook binnen staat er een vrouw in stemmige donkere kleren mensen de juiste richting in te gebaren. Wij schuifelen naar de receptie waar de mevrouw ons eerbiedig toefluistert dat er een wake is.  Ze kijkt er heel ongemakkelijk bij terwijl ze onze paspoorten controleert en de inschrijving verwerkt. Ik verwacht elk moment Uncle Fester of Thing de hoek om te zien komen. Ik word er wat schichtig van. Of we vanavond hier ook willen dineren fluistert de receptioniste vanachter haar computer. Ik fluister snel terug dat we dat nog niet weten.  We krijgen de zolderkamer, bloedheet terwijl het buiten best frisjes is. Er zit een extra slot op de deur met een kettinkje. Die gaat er vanavond zeker en vast op. Eerst maar een res...

Na het bramenstruik accident zijn we een beetje schrikachtig. Het lijkt alsof die fietspaden naast het kanaal of de rivier steeds smaller worden en dichter aan de rand liggen. Op een of andere manier wil mijn voorwiel maar een ding en dat is richting het water afbuigen. Ik heb al mijn wilskracht nodig om niet pardoens te plonzen.  Het is natuurlijk ontzettend Zen om zo gevangen in het moment rond te rijden maar op ons heeft het geen grote aantrekkingskracht. Daarom zetten we vandaag tot aan het oudste fietspad van Engeland onze eigen route uit. De waterwegen zijn niet allemaal te vermijden maar de allersmalste laten we links liggen. Ontspannen kunnen we trappen en genieten want Engeland op de fiets doorkruisen is een kado. Adembenemende uitzichten en kanalen die over spoorwegen en rivieren zijn aangelegd. Joelend springen jonge mensen van bruggen in het diepe water. Ik griezel erdoor maar ben ook gefascineerd. Het is stik warm, vierendertig graden lees ik op de thermometer langs de...

Mag ik jullie foto voor instagram? Het schattige meisje wat net nog een koffie voor ons zette en een grote kom yoghurt met weet ik veel wat er op gemaakt heeft staat te stralen bij onze tafel. We zitten in onze mottige fietsoutfit, niet echt instagram waardig zou ik zelf inschatten maar ik wil haar niet teleurstellen dus knik ik enthousiast. Ze maant ons om een grote glimlach op te zetten en braaf doen we wat er gevraagd wordt. De Fietsman kijkt wel een beetje zuur hij voelt zich niet zo op het gemak in haar roze paradijs. We zetten er flink de vaart in, ik hou een oog op de routeplanner, het geluid heb ik uitgezet, de voorraad batterij is daar niet op voorzien, en probeer ook mijn lief, die voor me rijdt, in de gaten te houden. We rijden de oprit van een brug op, veel auto’s en met het links rijden ben ik er niet gerust op dus draai woest met mijn hoofd alle kanten op om te voorkomen dat ik pardoes op een auto bots. In alle drukte rijdt de Fietsman de afslag voor de fietsers voorbij. ...

Omdat ik van nature nogal onhandig ben besluit ik vanmorgen nog maar eens mijn fietshelm op te zetten. We moeten heel Londen doorkruisen om op onze eindbestemming te geraken. In mijn enthousiasme om alles te zien raak ik wel eens een stoep of bijna een andere fietser.  Het is keidruk, we worden opgeslokt door een gigantische stroom verkeer en bij een kruising weer uitgespuugd en opgenomen door een andere stroming. The Londen Eye, Big Ben, het paleis van Charles, de roeiers op de Theems en de hardlopers met oortjes, het is precies wat ik me voorstelde en dan nog tien.keer toffer. Als een klein kind zo opgetogen wijs ik met grote gebaren en een hand stevig aan het stuur naar al die iconische plekken en gebouwen. Ik negeer driftig de bordjes die aangeven dat je niet mag fietsen en zo glijden we van park naar park tot we uiteindelijk via Kensington en Ritchmond park de stad achter ons laten. Verbazend hoe soepeltjes fietsen in en uit Londen gaat. We picknicken vandaag een keer of drie ...

Onder een stralende zon rijden we Londen binnen. De eerste paar kilometer ben ik licht gefixeerd op mijn achterband maar als ie het blijkt te houden geniet ik onbekommerd van mijn vandaagvierikverjaardag.  Een deftig fietspad brengt ons tot voor het hotel in hartje stad.  Na wat onderhandelen mogen de fietsen toch binnen in de lobby, geheel en al onder onze eigen verantwoordelijkheid natuurlijk. Dat lijkt me geen onoverkomelijk probleem. Op straat zal dat risico wel ietwat groter zijn peins ik.  Even later slenteren we over Borough market en het daar bijbehorende glutenvrije Walhalla. Twee kramen met glutenvrij gebak, brood en knisperige kaneelbroodjes. Ik vier vandaag om te beginnen met een flink stuk Siciliaanse amandelcake en een geurige perfecte koffie. In Tate Modern, nauwelijks tien minuten wandelen verder, vergaap ik me aan de indrukwekkende foto’s van Josef Koudelka. We bekijken de afdeling Surrealisme en bewonderen het uitzicht op de zesde verdieping. Daarmee zij...

Het idee is prachtig. Vandaag vier ik mijn verjaardag in Londen. Eerst op het gemakje langs de Theems zoeven, romantisch zicht op de machtige rivier en als klap op de vuurpijl een achtermiddag in mijn lievelingsmuseum. We vertrekken op tijd en ik reserveer alvast een kamer voor twee nachten in het centrum. Er gaat iets mis met de betaling zegt Booking maar de Indiër die het hotel beheert belooft me dat hij de kamer voor ons vast zal houden, mits ik er op tijd ben. Dat moet gezien onze planning geen probleem zijn. Het begin van de route gaat vooral langs de snelweg en over drukke industrieterreinen. Na een kilometer of twintig voel ik mijn fiets een beetje schuiven bij het remmen voor een bocht. Oei! De band loopt snel leeg. Geen probleem voor de fietsman die er een dikke doorn uithaalt. Jammer is wel dat we het piepkleine gaatje niet kunnen vinden. Hup de reserveband erop. Er zit al een plakker op van de vorige keer, gelukkig blijft die netjes zitten bij het oppompen van de band.  ...

Deze fietsvakantie gaan we niet op pad met een schimmige kaart met aanwijzingen als: Ep via rd, at T-jct downhill. We hebben een echte routeplanner die de, door een deskundige ingeladen, route netjes weergeeft. Ik kan hem, als ik dat instel, tegen me laten praten en dan zegt ie, rechts aanhouden of bij de volgende splitsing links. Ik zeg netjes dankjewel voor de aanwijzingen en zit te glimmen op de fiets, zo blij word ik ervan. Niet dat het nu nooit meer misgaat. Ik kwam al terecht op de trappen van de kerk en vandaag moesten we alle tassen en zakken van de fiets halen om door een heel raar rond hekje te geraken. De fiets op het achterwiel en met veel manoeuvreren is het gelukt.  Veel van de route is onverhard met flinke kuilen en schitterende vergezichten. Om te voorkomen dat ik mijn hersenpan kraak op het asfalt heb ik de fietshelm opgezet. Met het ouder worden gaan putten in het wegdek en vrolijk om je heen kijken minder goed samen We reden dit stuk van de route een paar jaar ee...

Blijkbaar is het mogelijk om hele stukken route uit je systeem te verdringen. Wanneer we van de veerboot in Dover afrollen begint het plots weer te dagen. Dover uitrijden op de fiets is een beproeving. Om boven op de klif te komen die ons in de juiste richting brengt moeten we eerst een stijgingspercentage van minsten tien procent doorstaan. De fietsman roept dat hij het nooit meer gaat doen, vorige keer wilde hij dacht ik meteen de boor naar huis nemen. Ik probeer met het kleinste verzet en de grootste ondersteuning de top te halen. De beloning eenmaal boven is groots met een weids uitzicht over het kanaal en de krijtrotsen. We rijden naar Canterbury door een landschap waarin ik elk moment detective Poirot vanachter een heg verwacht. De cottages hebben prachtige namen zoals Apple Barn en Oak House. Ik ga onmiddellijk aan de slag met het verzinnen van namen voor ons eigen huis. In Den Verloren Haas of Bij de Coureur lijken me wel wat. De sponzen fietsonderbroek blijft vandaag in de fie...

Na drie dagen festival is 80 kilometer fietsen best een dingetje. Ik zie er een beetje tegenop en mijn benen ook. Doe maar een fietsbroek aan liefje  zegt de fietsman. Ik heb tere billen waar mijn zitbotten na een kilometer of vijfentwintig wel doorheen beginnen te prikken. Braaf hijs ik me in de rekbare onderbroek met een soort sponzen kruis. Ik voel me meteen een soort worstje wat iets te strak in zijn vel zit. Ik zeg niks want zo’n man die zijn hele leven in de fietsen zat zal het wel het beste weten.  Wanneer we een uurtje aan het trappen zijn is mijn zitbot nog steeds ok maar man man wat is dat warm zo’n sponsding. De temperatuur in mijn onderbroek loopt in rap tempo op. Heel vervelend, ik moet er een  beetje over zeuren maar dat kan evengoed komen omdat de wind met kracht vijf op kop staat of omdat ik nog geen koffie op heb, We komen bij café Sint Elooi, een madam van dik in de tachtig staat in een vaalgrijze ochtendjas en op slippers met een doekje over de tafel te...

Vlaanderen moet wel een door godvergeten deel van België zijn. Het is gebouwd op stront en zuur kuilvoer. De fietsenman hangt aanmechtig piepend en raar hoestend achteraan het peloton wanneer we het West Vlaams heuvelland naderen. Gelukkig zit de inhalator in de toiletzak. Varkensstal na varkensstal passeren we. Wie eet al deze beesten toch op? Voor de mest is in elk geval wel emplooi want de stallen worden omringd door flink groeiende maïsvelden. Lang leve de stikstof. Twee mensen komen ons met de fiets aan de hand tegemoet gelopen. Lekke achterband, ze moeten nog een kleine vijf kilometer naar het volgende dorp met een fietsenmaker roepen ze. Dat valt dan weer alles mee want de fietsenman wordt per direct weer vakman en voor de mevrouw met haar ogen kan knipperen staat de fiets op zijn kop en zit er een plakkertje op het gaatje. Hup en vooruit. Ze zouden ons graag willen betalen maar wij zijn tevreden met onze eerste goede daad op deze reis. Dat kan alleen maar voorspoed brengen pein...