Op Merote

 Al een tijdje zie ik geen route aanduiding. Ruim elf kilometer liep ik over de toppen van de bergen waar elke vijftien meter een gele pijl stond tegen het verdwalen maar nu niks meer. Nergens voor of achter me een andere wandelaar terwijl ik toch best ver kan kijken. Mijn wandelmaatje ziet ook niks. Ach, er zijn hier toch ook bijna geen zijwegen dus waar kan het fout gegaan zijn? In het verlaten dorp wat we een half uur eerder passeerden waren er nog andere mensen in zicht. We moeten nog een kilometer of zes schatten we voor we bij het volgende dorp zijn. We proberen mekaar gerust te stellen en bedenken een plan B met liften en een stukje langs de weg stappen. Niet dat we daar naar uitkijken want de wandeling vandaag is adembenemend. Verschrikkelijk zwaar maar de mooiste tot nu. Eerde op de dag zweefde een zwerm vale gieren vlak boven ons en zagen we een groepje jonge vogels op een rotsrichel wachten op een hapje van de ouders. Ik overleefde ternauwernood een akelige afdaling; Gev...

Er komt een half stokbroodje op een bordje, glutenvrij knikt de mevrouw. We zitten in een wat morsige typisch Spaanse bar. Een plek waar je normaal gesproken drie keer uit moet leggen wat zonder gluten betekent. Ik barst bijkans uit elkaar van verrassing en blijdschap. Ik beleg het stukje brood met kip, sla en  een stukje gebakken spiegelei. Geluk kan waarlijk in een broodje zitten. De regen valt gestaagd. Niet keihard maar wel de hele ochtend. De slik en slobber reikt precies tot aan de bovenkant van mijn schoen. De sokken blijven redelijk droog. Het is mistig. Gelukzalig soppen we bergop bergaf. Het kan ons geen bal schelen. We staan regelmatig stil om het mistige uitzicht te bewonderen. Zwaar is het wel, 28 km geeft mijn telefoon aan. De laatste vier kilometer gaat over het asfalt, ik vloek binnensmonds maar ben toch hondsdankbaar dat er niemand gaat miepen. Als ik niet oppas ben ik degene die gaat vragen hoeveel ver het nog is. Mijn reisgenoten hebben niet veel communicatie nod...

 Het zweet drupt van mijn lijf, ik lik het zout van mijn snor. Ruim negenhonderd meter klimmen met een luchtvochtigheid die grenst aan regen maakt alles klam en doorweekt. Zelfs de rugzak voelt niet meer droog aan.  Na dagen hannesen met de wandelstokken lijk ik eindelijk een soort ritme gevonden te hebben waardoor ik niet struikel over eigen voeten of stokken. Gisteren surfte ik nog een lekker eind naar beneden over de losse steentje. Vandaag geen risico op de glibberige paden, ik houd me recht door mijn stokken woest in de grond te prikken. Er zitten al nieuwe doppen op. Onderweg branden we een flinke kaars. In een aandoenlijke kerkje waar de offerandes voor Marie in een vitrine liggen. Ik zie een paar witte katoenen kindersokjes, een ring met een paarse steen en een haar elastiekje.  Ik wens mijn vriend een redelijke uitslag en zijn kind een wolk van een baby en prevel ;Andre, andre, arriba, arriba.

 Het is nog wat mistig wanneer we de herberg verlaten. Voor ons een groep van acht Poolse heren in variabele leeftijden. Ze hebben allemaal hun voornaam op de mouw van hun grijze shirtje gedrukt. Een van hen draagt een stok waarvan een kruis is gemaakt. Het ziet er uit alsof ze het onderweg van twee takken in elkaar hebben geknutseld.  Wanneer we ze dicht naderen begint een van de mannen te zingen. De rest valt in of geeft zangerig antwoord. De voorzanger leest de tekst van zijn telefoon, ik zie dat ook de rest niet echt tekst vast is want steeds meer mannen halen hun telefoon boven om deftig mee te kunnen zingen. Op deze ochtend, die langzaam klaarder wordt klinkt het prachtig. Het geluid van de koeienbellen, het ruisen van de rivier naast ons en het zingen van de vogels in de struiken versterken het mystieke effect.  Opgetogen kijken we mekaar aan, wat een kado om de dag mee te beginnen. Uiteindelijk stappen we de groep voorbij. Zingen kost adem em zo snel gaat het niet...

 Terwijl ik sta te hannesen met de  wandelstokken, want plots toch een wat glibberig en steil stuk afdeling, loopt een van de wandelmaatjes verder. Geroutineerd tikken haar stokken op de stenen terwijl ik nog bezig ben om de boel af te stellen zonder dat ze uit elkaar vallen. Handig ben ik niet en het manoeuvreren met twee extra soort ijzeren benen gaat me niet goed af. In plaats van te helpen is er een constant gevecht om niet te struikelen en het stapritme vast te houden. Het ontbijt van deze morgen, een hele vieze proteïne reep die ik van een van mijn kinderen kreeg met de aanbeveling dat ie lekker zou zijn, is al lang verteerd. Het zweet guts van mijn lijf af en de drinkfles is zo goed als leeg. Het zou niet te warm zijn in de bergen van Asturias maar over de luchtvochtigheid had ik niks gelezen. 95% lees ik later op de dag op een weerapp. Wanneer we halthouden op een bankje op de rotonde gaat de provisiezak in rap tempo leeg. Innig tevreden ben ik. Honger weg, stokken wee...

 Neem ik wel of geen slaapzak mee, ik loop er al een paar dagen over te dubben. De weersvoorspelling wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Vooral de nachttemperatuur in de Noord Spaanse bergen is belangrijk. Ik ben best kouwelijk en moet er niet aan denken om straks in het donker te liggen rillen.  Nooit twijfelde ik zo over het meenemen van mijn eigen lekkere vertrouwde slaapzak.  Het is hartstikke zwaar, je moet zeker wandelstokken meenemen anders zal je vallen, je komt kilometers lang geen enkele voorziening tegen, de ene na de andere vreselijke voorspelling krijg ik te horen wanneer ik met anderen over mijn komende wandelreis spreek. We zullen stappen van Oviedo naar Lugo, zo ongeveer. We weten wel waar we starten maar niet waar we precies zullen eindigen. Als ik alle waarschuwingen en goede raad bij elkaar optel vrees ik dat we nergens zullen geraken en beter thuis blijven. Natuurlijk gaan we wel maar voor het eerst in mijn hele wandelcarrière  twijfel ik of h...