Op Merote

 Hee schoonheid! De jonge man die het roept is denk ik 18. Hij maakt, terwijl we in ganzenpas voorbij lopen, vreemde geluiden. Er moet inderdaad wel een soort wonder gebeurd zijn tijdens deze tocht want ik kan me niet heugen wanneer er voor het laatst tegen me gesist werd. Voor een zestigjarige ben ik vast nog reuze kwiek denk ik terwijl ik tevreden Pamplona binnen stap.  We houden een rustdag, slenteren door de stad, brengen de dag voornamelijk al etend en drinkend door. De calorieën moeten nodig aangevuld. Nog een paar dagen zo driftig doorstappen en je gezichtsherkenning op de telefoon werkt niet meer wegens ernstig vermagerd. Aan het einde van de dag hebben we toch ruim 22 kilometer op de teller. Daar kan je geen tapas tegenop eten. Onze slaapkamer ligt boven de keuken en naast de afzuigkap. Een constant bulderend gestamp komt door elke kier. De vloer loopt ook nogal scheef. Het geluid doet me denken aan de oude PSD boten. Lekker slapen zal dat zijn, een beetje thuis in Pa...

Wanneer we aankomen op de plek waar we willen overnachten, bovenaan een flinke helling, stappen we de kleine kerk binnen. Je kan er iets afsmeken en de klok luiden. We doen het alle twee.  Vriendinnen die extra steun kunnen gebruiken worden met een geeltje naast Jezus geplakt, hij hangt er toch en je weet maar nooit. Het inchecken gebeurd bij Jorge. De vrijwilliger is kei relaxed, stress is nergens voor nodig. Ik snap maar de helft van wat ie zegt maar het is voldoende om te begrijpen dat ik hier in goede handen ben. Hij zal er persoonlijk zorg voor dragen dat er geen gluut in het eten terecht komt.  Na een klein uur vormt zich hier, bij de zusters en vrijwilliger Jorge een kleine gemeenschap. De mensen die aankomen zie je stuk voor stuk tot zichzelf komen. Tijdens het eten geven we borden door en doen we gezamenlijk de afwas en de opruim. Een beetje opschieten want straks is de mis waar we allemaal hartelijk voor worden uitgenodigd. Boven in de kerk liggen de kussentjes en zi...

 Met een flinke smak stort ik ter aarde. Van schrik laat ik een protje. Net een levensgevaarlijke afdaling achter de rug met akelig scherpe rotsen, ga ik hier op dit relatief gemakkelijke stuk onderuit. De val gaat zo langzaam dat ik met gemak een ongeluk met mijn tanden kan voorkomen. Mijn armen vangen de val op. De jongen die net zo liefdevol een appeltje voor me schilde op een terras komt aangesneld. Ook de kompanen komen op hun schreden terug. Met man en macht worden de rugzak en ik op de benen gezet. Of ik ok ben? Snel scan ik het lijf. Alles doet het nog, mijn pink een beetje geplet maar nergens bloed. Het ego is wat gebutst, dat gaat vanzelf weer over. Van mijn schoonzus mag ik ik een wandelstok gebruiken om te voorkomen dat ik weer over mijn eigen voeten struikel. 

Messcherp in het ochtendlicht ontvouwen zich de flanken van de bergen. Omhoog gaat het, kilometers lang. Zover we kunnen kijken tot we boven de wolken zijn die zich samenpakken in het dal. Het is zonnig en helder. Nooit eerder zag ik zo ver. De sky is the limit krijgt vandaag een extra betekenis.  Wanneer we honger hebben of moe zijn strekken we ons uit in het gras en grabbelen we in onze rugzak naar iets te eten. Soms zwijgen we, meestal kletsen we. Af en toe moet ik stoppen om mijn razende hart tot bedaren te brengen. Adem in adem uit. Zelden ben ik gelukkiger dan met de rugzak in de bergen. Alle zorgen verdwijnen. Ik, mijn kompanen en het pad is alles wat telt.  Euforisch kom ik aan in Roncesvalles. Het klooster biedt plaats aan meer dan 200 pelgrims. In rode hesjes staan de Nederlandse vrijwilligers ons op te wachten. Ze bedoelen het verzekers ontzettend goed. Van alles willen ze van ons weten. Is het onze eerste keer? Hoever liepen we vandaag en waar zullen we morgen heen...

 Het is bijna onvoorstelbaar maar op het station zien we mekaar precies zoals afgesproken. Ik kan amper geloven dat het gelukt is en we hier nu alle drie staan. Vliegtuig, trein en bus: alles keurig volgens schema. Een unicum in mijn over het algemeen wat rommelig leven van “ het komt vast goed” De herberg waar we slapen heeft een meditatie ruimte maar je mag ook yoga doen. Uit de luidsprekers die op elke verdieping hangen klinkt new age muziek van een aantal decennia terug. Onverbiddelijk dringt het mijn brein binnen.  Bij de uitleg over de meditatie ruimte hoort ook het verhaal van het ijzeren kruis. Daar kunnen pelgrims een steen achterlaten om dingen los te laten en weer helder zicht op de toekomst te krijgen. Of we al een steen hebben? Alle drie bekennen we geen steen mee te dragen. Opgetogen wordt er een emmertje uit de hoek gehaald. We mogen hier een mooie steen uitzoeken. Ik sta even aan de grond genageld. Als ik al iets achter zou moeten laten zou ik dat toch niet doe...

 Goed begin In de ene hand til ik hond Bennie op en in de andere mijn rugzak. De hond lijkt zwaarder. Dat is goed want hond weegt ongeveer acht kilo en ik wil op reis liefst niet meer dan een kilo of zes op mijn rug dragen. Als je geen weegschaal hebt kan een hond al uitkomst bieden. Morgenochtend ga ik nog met de stofkam door alle spullen. In principe zou er nog een shirt en een jurkje uit kunnen  wegens niet echt noodzakelijk. Ik pak nog efkes snel een tas. Om erbij te kunnen moeten ik rommelen achterin de diepe kast. Hebbes, wanneer ik met een flinke zwiep rechtkom stoot ik ongelofelijk hard mijn hoofd. Jammerend, met mijn handen op de zere plek probeer ik overeind te blijven. Een beetje onpasselijk van de pijn en schrik installeer ik me op de bank. Na een glas water, een paracetamol en een dutje gaat het weer. Wat rest is een flinke buil en schrik.  De avond breng ik door onder een dekentje. Ik neem geen enkel risico meer.

Neem je wasknijpers mee? De berichtjes op onze Caminoapp gaan in rap tempo heen en weer. Wasknijpers nam ik nog nooit mee. Hoe je dan kan voorkomen dat je was wegvliegt als je het onderweg op hangt wil een van de wandelmaatjes weten. Ik peins me suf maar heb geen idee. Ik liep al minstens vijf keer een lange wandeltocht en zover ik me kan herinneren nam ik nooit een knijper mee. Voor je het weet is er een probleem geboren. Ik leg, je weet maar nooit, een wasknijper op de stapel mee te nemen gerief. Nog een paar nachtjes slapen en ik vertrek twee weken met de rugzak. We trekken de Pyreneeën over naar Logrono. Onderweg zullen we ons op de been houden met bananen, gekookte eieren, sushi en Rioja wijn. Ik verheug me bovenmatig. De voorpret is groot want alle drie hebben we nood aan een klein intermezzo in onze dagelijkse beslommeringen.  We bespreken alle mogelijke manieren om grammen te besparen. Als een van ons de tandpasta meeneemt en een ander de shampoo of het wasmiddel? Zo kunnen...