De Westen Wind

Na drie dagen festival is 80 kilometer fietsen best een dingetje. Ik zie er een beetje tegenop en mijn benen ook. Doe maar een fietsbroek aan liefje zegt de fietsman. Ik heb tere billen waar mijn zitbotten na een kilometer of vijfentwintig wel doorheen beginnen te prikken. Braaf hijs ik me in de rekbare onderbroek met een soort sponzen kruis. Ik voel me meteen een soort worstje wat iets te strak in zijn vel zit. Ik zeg niks want zo’n man die zijn hele leven in de fietsen zat zal het wel het beste weten. 

Wanneer we een uurtje aan het trappen zijn is mijn zitbot nog steeds ok maar man man wat is dat warm zo’n sponsding. De temperatuur in mijn onderbroek loopt in rap tempo op. Heel vervelend, ik moet er een  beetje over zeuren maar dat kan evengoed komen omdat de wind met kracht vijf op kop staat of omdat ik nog geen koffie op heb,

We komen bij café Sint Elooi, een madam van dik in de tachtig staat in een vaalgrijze ochtendjas en op slippers met een doekje over de tafel te wrijven. Vlot hups ik van de fiets, en met het stuur nog in mijn hand vraag ik in mijn beste Frans of ze een koffietje heeft. Ze schudt zeer beslist en heftig van nee. Ik kan het niet geloven en denk dat ze me misschien niet goed verstaan heeft. Ze wijst naar de fles goedkope cognac op tafel. Dat heeft ze wel. Binnen zitten er twee mannen aan een tafeltje die ter illustratie hun glaasje naar me heffen. Ik bedank beleefd. Het is te slotte geen festival meer.

Het cafeïne level moet evengoed op peil gebracht worden. Het enige andere café waar we langskomen is een bikerclub. Boven de bar een foto van een rondborstige dame, schaars gekleed. Voor de deur een dikke brommer en binnen twee mannen die heel goed begrijpen dat zonder koffie het leven weinig vreugde kent. Ik krijg een flinke mok (met nog wat lippenstift van de vorige koffiedrinken) en ze spreken hun bezorgdheid uit over de route. We nemen toch wel de omweg? Anders gaat het heel gevaarlijk zijn.

Ze zwaaien ons allerhartelijkst uit wanneer we vertrekken en roepen ons wel drie keer na dat we vooral voorzichtig moeten zijn. Ik zou ze wel mijn sponzen onderbroek willen tonen om aan te geven dat ik werkelijk op alles voorbereid ben maar wijselijk hou ik me in en sla mijn been stoer over het zadel want heej; Ik heb dan wel geen Harley maar verder zou ik het als stoere monter duivel echt goed doen.