Godvergeten

Vlaanderen moet wel een door godvergeten deel van België zijn. Het is gebouwd op stront en zuur kuilvoer. De fietsenman hangt aanmechtig piepend en raar hoestend achteraan het peloton wanneer we het West Vlaams heuvelland naderen. Gelukkig zit de inhalator in de toiletzak. Varkensstal na varkensstal passeren we. Wie eet al deze beesten toch op? Voor de mest is in elk geval wel emplooi want de stallen worden omringd door flink groeiende maïsvelden. Lang leve de stikstof.

Twee mensen komen ons met de fiets aan de hand tegemoet gelopen. Lekke achterband, ze moeten nog een kleine vijf kilometer naar het volgende dorp met een fietsenmaker roepen ze. Dat valt dan weer alles mee want de fietsenman wordt per direct weer vakman en voor de mevrouw met haar ogen kan knipperen staat de fiets op zijn kop en zit er een plakkertje op het gaatje. Hup en vooruit. Ze zouden ons graag willen betalen maar wij zijn tevreden met onze eerste goede daad op deze reis. Dat kan alleen maar voorspoed brengen peinzen we.

We zwaaien lang enthousiast naar mekaar wanneer onze wegen zich scheiden, ze zullen een kaarsje voor ons branden. Wij eten ‘s avonds pasta met kaas en spekjes.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Joehoe!

  Dat zijn ze, ik wijs mijn vriendin op de kleine zwarte auto die de bocht om komt. We staan al efkes te wachten op de donkere parkeerplaats bij het busstation. Ben je zeker? Natuurlijk weet ik het zeker en enthousiast zwaai ik naar de auto die langzaam voorbij rijdt. Snel stap ik uit, hup de kofferbak open zodat de rugzak snel weggeborgen kan worden. Verbaasd zie ik ze rond onze auto rijden zonder te stoppen. Misschien zien ze ons niet? Met alle twee mijn armen in de lucht om wild te kunnen zwaaien ren ik naar de auto. In de auto zitten twee heel erg angstig kijkende mensen. Ze geven een dot gas en sjezen de parking af. Slap van de lach ga ik weer terug in de auto zitten, ze zijn het   niet piep ik. Uiteindelijk komt het goed. We zitten met drie in de auto, rugzakken achterin en niet al te veel file. We halen ons vliegtuig, er is zelfs nog tijd voor een koffie en het uitwisselen van wetenswaardigheden. Wel blijf ik de hele dag last houden van een lach kriebel in de keel. De ...
Meer lezen

Calma, calma

 Opeen gepropt staan we in de metro, spits in Porto, akelig druk. Elke keer wanneer we optrekken wankel ik naar achter, nergens iets om aan vast te houden. Aan het begin van het rijtuig zie ik twee conducteurs instappen. We hebben niet de juiste kaartjes. Overal staat in minstens vier talen dat iedere reiziger een eigen kaartje moet hebben. Wij hebben gewoon een tienrittenkaart gekocht. Dat ging een stuk vlotter en de rij achter ons was al ontzettend lang. Hup en vooruit was de gedachte. Ik voel een lichte vorm van spijt opwellen ergens onder mijn middenrif. Zet me schrap voor de discussie. De man vertelt me in rap Portugees dat we niet wegkomen met onze tienrittenkaart. Driftig wijst ie op de achterkant van ons kaartje. Een kaartje per persoon. Hij maakt een universeel wapper gebaar richting uitgang. We moeten allemaal individueel een kaartje kopen. Ik blijf vriendelijk lachen en knik ja ja en blijf staan. Zolang we er niet uitgezet worden blijven we staan mompel ik tegen mijn col...
Meer lezen

Opschuifhut

Met de folders in de hand lopen de politiekers het terras op. Wij zitten net aan de koekjes met confituur en de de pelpinda’s. Op de parkeerplaats een auto met een soort megafoon bovenop waaruit blikkerige muziek klinkt. We hoeven geen folder maar krijgen een pen uit naam van de christendemocraten denk ik. Zeker ben ik niet want de politieke kleuren van Portugal heb ik niet voor handen. Wanneer we bij het weggaan een pen achterlaten komt de cafébaas hem achterna brengen. Hou maar, gebaren we. Driftig schudt hij van nee, hij tilt met een hand zijn versleten grijze trui naar boven om het rode shirt met hamer en sikkel te onthullen. We hebben hier te maken met een verstokt communist. Zijn hele café hangt vol met foto’s en attributen die herinneren aan Che Guevara. Hij deelt voor we weggaan ook nog rap stickers uit met de afbeelding van de Cubaan. De tocht vandaag is zwaar. We zuchten en steunen en delen pijnstillers en rugzakfossielen. Er is altijd nog wel iemand die een versteende energi...
Meer lezen