Off road

 We staan voor een groot metalen hek. Achter het hek een stuk of dertig jonge koeien. De Pinken kijken  naar ons en verdringen zich met zijn allen voor de poort waar we volgens de route beslist doorheen moeten. Ik check een keer of drie of dit wel klopt. 

We moeten erdoor. Ik durf dat eigenlijk niet, zegt De Fietsman. Ik ook niet want ik denk meteen terug aan het benauwde avontuur bij een wandeling rond Waterlandkerkje waar ik samen met mijn vriendin achternagezeten werd door een kudde van dit soort koeien. Ik doe het wel bied ik aan, ik onderneem geen enkele actie om de daad bij het woord te voegen.

Zo staan we daar een kwartiertje. De Fietsman begint te fluiten, het fluitje waarmee hij zijn honden roept. De koeien kijken op en wandelen weg van het hek. Man, man wat hebben wij een geluk. De ondersteuning van de fiets op drie stormen we door het weiland naar de volgende kruising.

We worden een bospad ingestuurd. Nauwer en nauwer wordt het. Tot ik echt van de fiets moet. Wacht maar, hoor ik achter me roepen. De Fietsman haalt het fietsgereedschap uit de tas. Aan een van zijn tools zit een zaag. Ik lach hem al jaren een klein beetje uit. Wat moet een mens op fietsvakantie met zo een popperig zaagje.

Uitgeklapt en in handen van een deskundige blijkt het plots van onschatbare waarde. In geen tijd ligt er een berg rozentakken en ander struikmateriaal op een flinke berg naast het pad. We kunnen weer verder.

Misschien nemen we volgende fietsvakantie de bosmaaier mee.