Overkant

De Fietsman heeft er genoeg van, onze route vindt hij saai en de fietspaden zijn in slechte staat. Bovendien vliegt de drukte van de grote steden hem een beetje aan. Het voorstel komt om terug te gaan met de trein tot aan Dover. Ik vind het prima, ergens in mijn lijf roept de tuin en de oogst die zou kunnen zijn.

We plannen laat op de avond minutieus de terugreis. We kopen een treinkaartje en boeken de overtocht met de veerboot naar Duinkerke. Ik word er helemaal zenuwachtig van. Bij ons gaat nooit iets volgens plan. Zal je zien dat de trein vertraging heeft of de boot uit de vaart gaat. Ik geef niet toe aan deze angsten en boek een hotel in Duinkerke. Daarna zien we wel weer hoe we op het gemak terug fietsen naar huis.

Tegen alle verwachtingen loopt alles op rolletjes. We mogen als eerste van de boot en zoeven zo voor alle auto’s uit het terrein af. Op de boot hadden we al likkebaardend over mossels en frietjes gesproken want de reis was dan wel zeer voorspoedig gegaan, van eten was het niet echt gekomen. We hadden gedacht zo de stad in te rollen en meteen met smikkelen te beginnen.

Ik zoek het adres van het hotel op, meer dan een uur fietsen. Vast het verkeerde hotel. Ik toets het adres nogmaals in, het is juist, meer dan een uur zijn we nog onderweg. 

Bij een kruising of een verlaten bushalte staan jonge mensen uit een ver land. Ergens onder een viaduct, tussen armetierige bosjes hoor ik kinderen lachen en roepen. Het maakt ons ontzettend droevig, de zee is ruw vandaag. Zelfs de grote veerboot schommelde. Hoe zal het de mensen in de kleine bootjes vergaan.

Het wachten op een leven wat misschien nooit komt, kinderen die opgroeien in haveloze tenten tussen rotzooi en wanhoop. Stil fietsen we verder. Machteloos en woordeloos. Niks wat we kunnen doen behalve een verstandige keus maken bij de komende verkiezingen.Vuchtelingen op zoek naar een leven, een beter leven, zijn niet het probleem. Wij die compassie en medemenselijk afdoen als links en activistisch, wij zijn het probleem. Sla op pannendeksels, schreeuw moord en brand en vooral heb lief, 

We eten geen mossels vanavond maar een mottige pizza en een armetierige salade. Dankbaar.