Op Merote

Dertig kilometer; Van zodra ik wakker ben bonkt het in mijn hoofd. Natuurlijk weet ik best dat je de route stap voor stap moet nemen en vertrouwen op het pad. Vandaag heb ik er een hard hoofd in. De vreselijk zware tocht met afgrijselijke hellingen van gisteren kan ik niet negeren. Voor het eerst kwam de gedachte in me op dat het voor een bejaarde echt niet haalbaar is om zo’n zware tocht te lopen. Ik was pas gerustgesteld toen een van mijn  veel jongere wandelcompagnons voorover gebogen met haar hoof op de stokken beneden op me stond te wachten. Het lag waarschijnlijk niet aan mijn leeftijd dat ik deze etappe vervloekte. Als het goed is bereiken we vandaag Lugo, het eindpunt van deze tocht. Maar eerst moet die dertig kilometer dus nog weggeduwd worden. Het begin van de route is fantastisch, eikenbossen, schaduw, dansend zonlicht op het pad. Met niks stap ik zo een kilometer of vijftien weg. We komen zelfs nog een bar tegen om een koffietje te scoren. Toch zit de angst nog in mijn ...

Ooit heeft een Galisische ambtenaar vanachter zijn bureau bedacht dat het een straks plan zou zijn om op alle routeaanduidingen de kilometers tot drie cijfers achter de komma weer te geven. Wanhopig word ik ervan. De route is eindeloos en louter klimmen en dalen. Dan hebben we het niet over fijne haarspeldbochten maar over een klim waarbij je jezelf diep voorover gebogen met je wandelstokken naar boven moet klauwen. Naar beneden gaat het al even steil, dan heb je het equipment weer nodig om niet voorovergebogen naar beneden te storten. De rugzak zit ook nog vol met proviand want pas na 12 kilometer is er een bar waar je iets tot je kan nemen. Na een kilometer of zeventien heb ik het helemaal gehad. Een bittere pil noemt het routeboekje van de Camino Primitivo de laatste beklimming. Ik stik er bijkans in. Vooral ook omdat de temperatuur ondertussen is opgelopen tot een graad of zevenentwintig. We moeten nog zeker acht, misschien wel negen kilometer. Ik probeer niet te kijken wanneer ik ...

Elke Camino is ie er weer, de onderzeebootpolizei; Het is altijd de persoon, die je soms honderden kilometers lan, te pas en te onpas tegenkomt, die je impertinente vragen stelt, ongevraagd aan je tafel komt zitten, soms probeert een hand op je rug of knie te leggen en het in alle gevallen allemaal hartstikke goed weet, alles al eens gezien of gehoord heeft en een ontzettend interessant leven heeft. Een aantal wandelingen terug was het een Amerikaanse meneer die samen met zijn vrouw wandelde, die  mevrouw was aardig, bescheiden en lachte vaak wat ongemakkelijk. In zijn werkzame leven was ie bij de Amerikaanse marine geweest, vandaar zijn bijnaam.  Het was ook al eens een mevrouw uit het noorden van Nederland die in de ggz werkte en onze wandelfamilie schoffeerde door akelige vragen over wie de patiënt en wie de begeleider was. Deze wandeling dook ie maar heel even op in de vorm van een Belgische meneer, hij wilde elke weer weten waar we overnachtten en als een duveltje uit een...