You can’t always get what you want

Het idee is prachtig. Vandaag vier ik mijn verjaardag in Londen. Eerst op het gemakje langs de Theems zoeven, romantisch zicht op de machtige rivier en als klap op de vuurpijl een achtermiddag in mijn lievelingsmuseum.

We vertrekken op tijd en ik reserveer alvast een kamer voor twee nachten in het centrum. Er gaat iets mis met de betaling zegt Booking maar de Indiër die het hotel beheert belooft me dat hij de kamer voor ons vast zal houden, mits ik er op tijd ben. Dat moet gezien onze planning geen probleem zijn.

Het begin van de route gaat vooral langs de snelweg en over drukke industrieterreinen. Na een kilometer of twintig voel ik mijn fiets een beetje schuiven bij het remmen voor een bocht. Oei! De band loopt snel leeg. Geen probleem voor de fietsman die er een dikke doorn uithaalt. Jammer is wel dat we het piepkleine gaatje niet kunnen vinden. Hup de reserveband erop. Er zit al een plakker op van de vorige keer, gelukkig blijft die netjes zitten bij het oppompen van de band. 

Opgelucht vervolgen we de route. Nu loopt die door een gebied waar zo te zien en te ruiken het afval van heel Engeland verwerkt wordt. Kilometers ver oud ijzer, smeulende plastic zakken, afvalwater, puin en natuurlijk  rechts de Theems. We fietsen over een strookje beton tussen de fabrieken door. Ik kan er niks romantisch aan ontdekken. Bovendien lijkt het wel alsof mijn band weer langzaam leegloopt. Ik zeg nog even niks onder het mom: Wat je niet erkent bestaat niet. In dit geval is dat maar heel kort vol te houden.

De band is weer leeg piep ik. Bij de vorige reparatie is het pompje gesneuveld. We zoeken hulp. De Bell Bikeshop is open en maar een flinke mijl stappen. Hoe we ook zoeken en vragen, iedereen wijst een andere kant op, we vinden de winkel niet. Gelukkig is er een smit. Zelf heeft hij geen pomp maar een van de medewerkers leent ons genereus de zijne.

Weer gaat mijn fiets op de kop, het moet de oude plakker wel zijn want verder vinden we niks. Weer plakken, pompen en weg zijn we. Ik bel de kamer in Londen af, ik haal het nooit meer op tijd. We passeren de Halforts en kopen fluks een nieuw pompje en een binnenband voor ‘je weet maar nooit’.

Nog geen half uur later is de band weer leeg, we krijgen de slappe lach. Het is genoeg. Het dichtstbijzijnde hotel is het onze. Nu liggen we in bed met een reep chocolade en een bakje thee in de Holliday Inn in Greenwich. De fiets met nieuwe binnenband staat op de slaapkamer.

Drie keer is scheepsrecht en ik doe gewoon alsof ik morgen jarig ben. Wie weet wordt de route ook nog wel romantisch