Prickly bush

Mag ik jullie foto voor instagram? Het schattige meisje wat net nog een koffie voor ons zette en een grote kom yoghurt met weet ik veel wat er op gemaakt heeft staat te stralen bij onze tafel. We zitten in onze mottige fietsoutfit, niet echt instagram waardig zou ik zelf inschatten maar ik wil haar niet teleurstellen dus knik ik enthousiast. Ze maant ons om een grote glimlach op te zetten en braaf doen we wat er gevraagd wordt. De Fietsman kijkt wel een beetje zuur hij voelt zich niet zo op het gemak in haar roze paradijs.

We zetten er flink de vaart in, ik hou een oog op de routeplanner, het geluid heb ik uitgezet, de voorraad batterij is daar niet op voorzien, en probeer ook mijn lief, die voor me rijdt, in de gaten te houden. We rijden de oprit van een brug op, veel auto’s en met het links rijden ben ik er niet gerust op dus draai woest met mijn hoofd alle kanten op om te voorkomen dat ik pardoes op een auto bots.

In alle drukte rijdt de Fietsman de afslag voor de fietsers voorbij. Plots zitten we op de snelweg. Ik roep zo hard ik kan maar voordat hij me hoort zijn we zeker al tweehonderd meter ver. Bibberend staan we op een smal strookje aan de zijkant. Omdraaien en tegen het verkeer inrijden staat gelijk aan Kamikaze en is onmogelijk.

Na een minuut of vijf begrijpen we dat actie verreist is. De fietsen worden over de vangrail getild en door de bosje banen we ons een weg richting fietsafslag. Pfieuw we hebben het overleeft, alhoewel de Fietsman oppert dat ie misschien nog wel gangreen kan krijgen aan zijn been wat ie net zo hard heeft gestoten aan de metalen rail.

De route is prachtig, langs het kanaal met de schitterende Narrow boten die we voorbij fietsen. Groen, groener, groenst zijn de padden en ze worden steeds smaller. Het is een hele kunst om op het pad te blijven met aan de ene kant het kanaal en aan de andere kant bramen en tingels die onze blote benen belagen. Ik zit al snel onder de bulten en schrammen. 

Plots zijn er veel tegenliggers en nog meer bramen. Met mijn voet kom ik tijdens een vreemde uitwijk manoeuvre in die struiken. Ik rem uit alle macht om me te bevrijden. De Fietsman kan me niet meer ontwijken. Hij bots en valt met fiets en al in de bramen. Ik schrik zo hard dat de tranen me in de ogen springen. Samen met een omstander tillen we de loodzware fiets van hem af. Blijf liggen bibberstem ik, als je beweegt ga je nog meer bloed hebben. Heel voorzichtig hijsen we hem naar boven.

Hij lacht alweer en veegt het bloed van zijn schrammen en plukt hier en daar een doorn uit het lijf. Ik ben er urenlang niet goed van. Pas in ons hotel met een groot bord Chili con Carne voor mijn neus geloof ik dat alles goed is.