Mind over body

Na het bramenstruik accident zijn we een beetje schrikachtig. Het lijkt alsof die fietspaden naast het kanaal of de rivier steeds smaller worden en dichter aan de rand liggen. Op een of andere manier wil mijn voorwiel maar een ding en dat is richting het water afbuigen. Ik heb al mijn wilskracht nodig om niet pardoens te plonzen. 

Het is natuurlijk ontzettend Zen om zo gevangen in het moment rond te rijden maar op ons heeft het geen grote aantrekkingskracht. Daarom zetten we vandaag tot aan het oudste fietspad van Engeland onze eigen route uit. De waterwegen zijn niet allemaal te vermijden maar de allersmalste laten we links liggen. Ontspannen kunnen we trappen en genieten want Engeland op de fiets doorkruisen is een kado.

Adembenemende uitzichten en kanalen die over spoorwegen en rivieren zijn aangelegd. Joelend springen jonge mensen van bruggen in het diepe water. Ik griezel erdoor maar ben ook gefascineerd. Het is stik warm, vierendertig graden lees ik op de thermometer langs de weg.

Ik heb er geen zin meer in. Ik wil koelte en rust. Gelukkig is de Fietsman ook moe. We zetten de ondersteuning op drie en de versnelling op zijn zwaarst. Amper trappend speren we naar Bristol.

Wat is dat een toffe stad. We speuren naar Wallace en Gromit want mijn favoriete tekenfilm figuren worden hier tot leven gewekt. We drinken een aperitief aan de dokken. Morgen weer achtentwintig graden, onze lijven verlangen naar rustig aan en zwemmen. We besluiten dat een dag luieren aan het strand precies is wat we nodig hebben. Morgen rustdag!