Alarm

Wanneer we door Sint Laureins langs de kerk passeren beslissen we om een kaarsje te branden. We hebben zo een toffe reis gehad en alle avonturen flink doorstaan. De kerkdeur staat op een kier, er zijn kaarsjes en zelfs nog een paar bruikbare lucifers. We hebben net genoeg kleingeld om drie vlammen aan te kunnen steken. 

Het is een statige kerk, veel hout en glas in lood. Deze kerk wordt electronisch beveiligd lees ik op een bordje. Het hangt aan een afzet lint waarop met grote letters staat dat je daar niet mag komen. Geheel tegen mijn gewoonte in doe ik braaf wat er gevraagd wordt. Links achter staat Marie met baby Jezus. Daar ga ik langslopen. De Fietsman staat nog in gedachten verzonken bij onze net ontbrande kaarsen.

Plots gaat het alarm af. Werkelijk oorverdovend. Het is onverdraaglijk. Ik stop mijn vingers in mijn oren en ren paniekerig naar de glazen deur. De Fietsman is daar al heen gevlucht en doet de deur voor me open. Met de daver op mijn lijf sta ik buiten naar adem te happen. Miljaar wat een schrik.

Geen idee waardoor het zo is gaan loeien. Wat verdwaasd stappen we op de fiets. Niemand die op het lawaai afkomt. Het is nochtans  buiten bijzonder goed hoorbaar. Ik had  er evengoed al lang met houten Jezus achterop mijn fiets vandoor kunnen zijn.

Voorzichtig fietsen we de laatste kilometers naar huis.