Op Merote

Aan het einde van de rustdag stappen we de kathedraal nog efkes binnen. Toch een beetje gek om dat hele eind te stappen en dan niet de kerk binnen te gaan. Ik doe nog maar een kaars aansteken en geef de laatste drie euro aan de zwerver waar ik bij het binnenstappen zowat over struikel. Er staat een rij, geen idee waarvoor, de vrouw die ik blijkbaar vragend aankijk wijst dat we aan de andere kant moeten beginnen. We worden de krochten van de kerk binnen geleidt. Trapjes af en weer op. Overal gouden engelen in onmogelijke posities, prachtig maar ook wel een beetje veel van alles. Foto’s maken mag niet maant de mevrouw op een van de trapjes me. Regelmatig brult er iemand in een microfoon door de hele kerk dat het stil moet zijn. Hij sluit de oproep af door heel hard Ssssssttttt te roepen. Even houdt iedereen de adem in en dan begint het gekeuvel opnieuw. De oudere mevrouw voor me wankelt het laatste trapje op, ik vraag me af wat de opstopping veroorzaakt. Dan zie ik voor me de achterkant ...

Ons hotel in Santiago de Compostela stuurt een berichtje. We krijgen elk gratis twintig minuten massage in de superdeluxehutsiefrutsieroyale massagestoel in de lobby. Eenmaal aangekomen en gedoucht maken we daar vaself  gebruik van. Het ding heeft een indrukwekkende afmeting en we moeten plasticzakjes over onze voeten voor we plaats mogen nemen. De mevrouw komt speciaal vanachter haar balie om het gevaarte aan te zetten. Eerst neemt het lief plaats. Hij is er nogal gelukkig mee. Heerlijk zucht ie na twintig minuten die hij met zijn ogen dicht in de stoel doorbracht. Dan mag ik. Angstig vind ik het. Straks zit ik muurvast in dat ding en vind ik het niks Zodra ik zit begint de stoel allemaal onderdelen op te blazen en weer leeg te laten. Onder mijn voet rolt constant iets heen en weer en af en toe word ik stevig bij de enkels gegrepen. Lekker wil ik het niet noemen. Intens en bruut wel. Wellicht Japans dit apparaat?   Opgelucht stap ik, na een laatste zucht van de stoel, uit en ...

 De vraag van onze dag is, stappen we morgen tot in Compostela of doen we er nog twee dagen over? De etappe vandaag loopt tot Padron. Een dikke achttien kilometer van onze startplek. In de rugzak weten we yoghurt, hardgekookte eieren, nog twee glutenvrije koekjes en wat pistache nootjes. Genoeg om kilometers op te lopen. Het stappen gaat relatief gemakkelijk, de berg beklimmen lukt ons zonder al te veel puffen. Vanaf Padron is het nog vijfentwintig kilometer naar Compostela. Best ver, vooral als je weet dat het voornamelijk berg op zal gaan. Wellicht verstandig om vandaag nog een kilometer of vijf door te gaan. Ach, de zon schijnt, de route is prachtig, we zijn nog lang niet uitgekletst. We gaan nog efkes door. Gemakkelijk voor morgen die extra kilometers. Komen we fris en fruitig aan in ons bedevaartsoord. In Padron passeren we een terras, nog een tafeltje vrij. De rest vol luid pratende en groot gebarende Spanjaarden. Op de tafels schotels met eten.We kijken elkaar aan en slaan z...

Iedereen is op zoek naar iets anders op de Camino lijkt het wel. Ik ben dol op verhalen en stel met regelmaat de vraag aan de mensen die ik ontmoet waarom ze op pad zijn. De politieagent is op zoek naar vrede in zichzelf. Hij weent tijdens het verhalen over de collega’s van zijn team die omkwamen bij een actie. Hij moest de familie, de vrouw, nog jonge kinderen, vertellen dat  hun geliefde niet meer thuis zou komen. Hij heeft tot nu toe niks gevonden op zijn pad. Twee vrouwen uit Porto Rico zijn op zoek naar spiritualiteit. Ze willen verdieping. Hun kinderen de deur uit, straks zijn ze in de overgang, dat zal me wat worden peinzen ze. Hoe gaan ze de rest van hun leven vorm geven. Over twee dagen zijn ze in Compostela. Ze hebben het licht nog niet gezien maar genieten van de lol die ze samen hebben. Zelf stap ik om te voelen dat je in het leven niks meer nodig hebt dan vertrouwen en compassie. Ik geef mijn kleingeld aan de zwerver op straat, ik voer de kat onder tafel. De druiven on...

Het is een lange dag geweest. Eerste een hele etappe weggestapt en daarna nemen we de bus. Ik hou niet van grote steden doorkruisen. Altijd die eindeloze kilometers door voorsteden en stoffige industriegebieden. Omdat we een paar wandelwagen tekort hebben om daadwerkelijk de hele tocht van Porto tot Compostela te voet te doen besluiten we Vigo over te slaan en de bus vanaf Baiona naar Redondela te nemen. Onze hele routine is daardoor naar de knoppen. Normaal gesproken zoek ik ergens om een uur of twee een overnachting. Nu is het al zeven uur en hebben we nog niks gereserveerd. Wanneer we een Pelgrimsherberg passeren kloppen we aan. Willen we op de slaapzaal? Ze ziet de twijfel en biedt een kamer met twee stapelbedden aan. Die mogen we dan voor een kleine meerprijs helemaal voor onszelf hebben. De eerste pelgrimsovernachting is een feit wanneer je op de wc zit en iemand begint fanatiek aan de deur te rammelen. De tocht gaat meer dan voorspoedig! Vijfentwintig.vier, achtentwintig, dertig...

Het plan is om vandaag de boot naar Spanje te nemen. De grote boot ligt eruit gebaard een man. We moeten de andere kant op. Geen probleem, de watertaxi zal jullie naar de overkant brengen. Het is ongeveer 10 minuten lopen. Wanneer we de bocht om komen en wat meer zicht hebben op de monding van de rivier en de oceaan zie ik een klein wit sloepje liggen. Met vlakke zee zou ik me met plezier laten overzetten, met deze wind zie ik het niet zitten. We keren om. Ik bedenk een verhaal dat de grote boot natuurlijk wel zal varen maar dat de man die ons deze kant op wuifde connecties heeft met de mannen van het bootje waar zo optimistisch “Watertaxi” op staat. Op de terug weg komen we twee Franse zussen tegen. De een loopt op schattige sandaaltjes en de ander op zilveren teenslippers met een flinke sleehak. We moeten echt mee met het kleine sloepje. De hotelbaas heeft hun vanmorgen vertelt dat de overzet in het centrum eruit ligt. De mannen die het bootje besturen roepen al van ver naar ons. Kom...

Heuvel op, heuvel af. De hele dag houden we angstvallig de gele pijlen en de routebordjes met de Sint Jacobs schelp in de gaten. We missen geen enkele aanwijzing. In de ochtend komen we moeilijk op stoom na die lange dag van gisteren. Ik krijg zo langzamerhand een soort obsessie met eten en dan vooral met genoeg eten. Vandaag loop ik de eerste twee uur op een lege maag. Elke keer komt er dan een punt waarop ik zowat omval. Vandaag was er zelfs geen noodvoorraad meer in een hoekje van de rugzak. De route zelf is prachtig. De smalle paadjes slingeren zich om de heuvels en alles is oogverblindend groen. Vorige week nog was het koud en nat maar daar is nu niks meer van te merken. Vijfentwintig graden, strak blauwe lucht en een stralende zon. Wanneer we uiteindelijk een kleine winkel tegenkomen sla ik groot in. Chocolade, een kaasje, yoghurt, een heleboel druiven en zelfs maiswafels omdat er opstaat dat ze glutenvrij zijn.  Ik neem van alles een klein stukje en dan nog een grote koffie....

 Na een kilometer of acht door de heuvels te hebben gestapt staan we twijfelend op een kruispunt. De route gaat naar boven maar op een boogscheut afstand ligt de oceaan. Zo gemakkelijk gaat het klimmen niet en had de aardige Portugees die ons passeerde gisteren niet gezegd dat je gemakkelijk tot aan Spanje langs de zee kan lopen? We wagen het erop, wat kan er mis gaan, de zee gewoon links houden. Het water is toch ietsje verder weg dan gedacht en we stappen eindeloos langs smalle wegen. Wanneer we het plankier langs het strand zien doe ik een dansje van plezier. De pret is echter van korte duur. Over vele kilometers is het pad weggeslagen door een van de laatste stormen. Door de duinen moeten we, met mijn arme achillespezen over het strand. Schoenen uit wanneer we weer een stuk door het water moeten waden. Googlemaps laat het blauwe pijltje als een malle ronddraaien. Ik piep regelmatig dat we echt niet meer op het pad lopen. De liefste stap gewoon verder. Dwars door een Acaciabos, ...

Drie uur in de middag en het is genoeg. We zitten naast de weg op plastic stoelen. Het terras van sommige café’s is alleen van de berm te onderscheiden door het ietwat aftandse meubilair. Ik scoor een cola en een biertje voor 2,40 euro. Wanneer ik de tien cent op de toog laat liggen als magere fooi komt een trouwe klant die netjes achterna brengen. Via Googlemaps en het foldertje over de Portugese Camino wat ik mee nam bij het toeristenbureau ergens onderweg probeer ik iets te vinden om te slapen. Vanmorgen heb ik het lief nog hartelijk uitgelachen want in zijn hoofd was er plots een plan geboren, twee uur stappen, koffietje en weer twee uur stappen. Er was nergens een koffietje te bekennen en nu lopen we al uren. Stilletjes begin ik te denken dat een plan nog niet zo belachelijk is. We moeten nog minstens een half uur lopen voor we eventueel iets zullen tegenkomen. Wanneer ik aanbel blijkt de laatste kamer net vergeven. We klagen niet maar verbijten alle twee de pijn in onze voeten. G...

 Refugio Del Mar, het bord hangt over de smalle straat. Ik zie vanuit de verte hoe een mevrouw het hek dicht doet. Na ruim twintig kilometer in de warmte willen we stoppen met wandelen. Het strand lonkt en de voeten geven aan dat het wel genoeg is voor deze dag. Natuurlijk werd er van te voren niks gereserveerd maar in deze kleine vlek aan de kust zijn de overnachtingsmogelijkheden niet dik gezaaid. Ik wuif en roep, gelukkig komt ze kijken en natuurlijk is er nog plek. Het hel huis met wit marmeren vloer is het onze. De badkamer ziet er aanlokkelijk uit.  Voor zeventig euro zijn we het heertje. Best duur vind ik zelf en ik zie man ook een beetje aarzelen. Genoeg is genoeg besluiten we en de mevrouw kijkt stik gelukkig met al die cash in haar handen. Er is een bbq, een goed ingerichte keuken en een supermarkt. Het lief maakt gamba’s a la plancha en ik koop een blik doperwten voor de broodnodige koolhydraten. Ik heb nogal snel last van een hongertje. Op een potje yoghurt en een ...

 Ik hou me aan mijn plan. De pelgrim die op de smalle stoep samen opstapt haalt het als bewijs uit een van zijn zakken. Het is een geplastificeerd papier met afstanden, overnachtingen en telefoonnummers. Hij heeft alles minutieus voorbereid. Waar ik vanavond wil overnachten? Geen idee vertel ik hem. Ik vertrouw op de route. Tot. U toe kwam het altijd goed. Hij loopt de Camino voor de achtste keer en altijd houdt hij zich aan het plan. Of ik dan echt niks geregeld heb wil hij weten, toch wel waar ik ga slapen? Hij blijft zich ontzettend verbazen over de roekeloosheid van mijn reizend bestaan. Hij komt uit Amerika, New Jersey, maar eigenlijk is hij een soort Duitser vertrouwd hij me toe, die willen ook alles grondig geregeld en voorbereid hebben. Ik denk dat ik meer een soort Italiaan ben, ik geloof dat er wel ergens iemand voor me zal zorgen en stort me gewoon in het moment van de dag. En dat moment van de dag komt rond een uur of half vier. Niet dat we nu zo ontzettend ver gelopen ...

 Het is nog vroeg, ik inspecteer mijn tenen. Gisteren heb ik onder mijn kekke jurkje de nieuwe teenslippers aangedaan, goed om kilometers op te lopen volgens die iets te populaire verkoper. Al na een paar honderd meter stappen in de straten van Porto voelde ik al dat het niet goed zou aflopen. Natuurlijk had ik terug kunnen gaan om de slippers om te ruilen voor mijn comfortabele wandelschoenen. Jammer genoeg ben ik nogal optimistisch van aard en denk altijd dat het zeker mee zal vallen. Niet dus. Gelukkig stoppen we vaak om iets te drinken en even te rusten. De conditie van mijn lief is na zijn behandeling tegen verstopte aderen nog niet helemaal op punt. Bergop gaat nog het gemakkelijkst want dan snijdt het stukje leer tussen mijn tenen het minst in mijn vel. Wat een geluk dat er lekker veel heuvels en trappen zijn om te beklimmen. 

 Ik stap twee keer op de weegschaal om zeker te zijn van het gewicht van mijn rugzak. Zes kilo en een paar ons. Ik ben niet tevreden. Er moet nog water in en een oplaadblokje en de iPad in. Tot twee keer toe haal ik al mijn gerief eruit. Ik wil heel graag onder de zeven kilo blijven en dat gaat zo niet lukken. Ik zou nog een trainingsbroek weg kunnen laten. Of je jurkje suggereert mijn vriendin.  Ik besluit morgenochtend de definitieve schifting te maken en kijk jaloers naar mijn man die zelfs met een boek van minsten 500 gram in zijn bagage niet boven de vierenhalve kilo komt. Daar moeten ook nog wel wat spullen bij maar ik vind het wel een significant beter uitgangspunt. Ondertussen groeit de stapel briefjes voor de huisoppas. De planten, het huisvuil, de kattenbak is net verschoond. In de koelkast ligt nog een halve krop sla. Waarom wil ik nu nog stofzuigen en de was wegwerken. De opwinding van het bijna weggaan is gemengd met de laatste klusjes die ik voor me uitschuif. Al...