Op Merote

Het acht uur journaal kijk ik trouw elke dag maar het is al wat ik kan verdragen. Wanneer ik probeer een actualiteitenprogramma te volgens haak ik na een paar minuten af. Wat ik zie kan ik niet bevatten. Het is te groot, te veel. Ik snap niet waarom laat staan hoe. Ik probeer mij een mening te vormen over wat goed is en wat slecht. De verwarring neemt toe met alle informatie die ik krijg. Oorlog voeren volgens de regels, ik hoor er generaals over spreken. In mijn hoofd past dat niet. Is dat zo iets als diervriendelijk slachten?  De menselijke geest, of althans de mijne , is een manipulatieve slang die me hypnotiserend in slaap sust en laat wennen aan de gruwelijkheden want de oorlog tussen Oekraïne en Rusland, daar lig ik niet meer van wakker.  Elke avond na het eten terwijl de kamer zich langzaam vult met warmte en zacht licht van kaarsen tel ik mijn zegeningen. Moeiteloos tel ik er dagelijks vele. De vriendin die haar gekke verhalen met me deelt waardoor ik onbedaarlijk moet...

 Badend in het zweet wordt ik wakker. Aan mijn kin hangt een druppel. Ik veeg hem weg met het laken.  In mijn droom stap met mijn rugzak door de bergen. Regen en wind. Plots voel ik mijn voeten nat worden. Als ik naar beneden kijk zie ik aan mijn voeten zwarte instapschoenen, doorweekt. Paniekerig bedenk ik dat mijn bergschoenen nog thuis onder het bed staan. Een groot gevoel van gevaar en ‘het komt hier niet goed’ bevangt me.  Dan word ik wakker, veilig in mijn eigen bed, naast mijn eigen man. Het is nog schemerig en doodstil. De oorlog tussen Israël en Palestina volg ik, soms tegen wil en dank maar onvermijdelijk. Ik kan amper bevatten wat ik zie. Geen idee wat ik moet doen.Ik kan alleen maar droevig het hoofd buigen, geen enkele vlag hijsen en de lege potjes voor jam van de buurman dankbaar in ontvangst nemen.  Mijn eigen kleine wereld is niet hard en meedogenloos. Ik word graag gezien. Niemand wil, tot nu toe, bommen gooien en alle vluchtwegen afsluiten of een bl...

Nog voor onze tocht ten einde is heb ik al heimwee. Het eenvoudige ritme van wandelen, eten en slapen is precies genoeg. Er valt geen onvertogen woord, er is geen discussie en we houden zonder moeite onszelf en elkaar recht. Ik ervaar een grote harmonie; met mijzelf maar ook met de wereld om me heen. Dit trage gezamenlijke leven doet me beseffen wat een bevoorrecht en gelukkig mens ik ben. Het is niet zo dat deze reis geen ongemakken kent. Ze lossen even  onverklaarbaar op als ze gekomen zijn. De wereld is hier geen barre plek. Soms heb ik trek of dorst maar er zit altijd nog wel een kruimel van het een of ander in iemands rugzak en anders biedt de dorpsbar met ouwe mannen die wijn drinken wel uitkomst. Willen mijn reisgenoten nog wel eens voorbereidend werk doen door te kijken wat, waar en hoe, ik laat me maar een beetje drijven en zie vanzelf wel wat er komt. Super fijn natuurlijk dat een ander die rol op zich neemt. Ik kan me deze dagen nauwelijks voorstellen dat ik andere keren...

Geroutineerd laat ik de rugzak van mijn schouder glijden en zet hem in de berm. Voor de derde keer deze ochtend moet ik plassen. Altijd ergens een struik of toch in elk geval het idee van een struik om achter neer te hurken, geen enkel probleem. Opgelucht stap ik richting het pad. Er is een klein greppeltje, in mijn hoofd zweef ik er elegant overheen met een mooi getimede sprong. De werkelijkheid haalt het jammergenoeg niet met het gestroomlijnde idee.  Met gestrekt been kom ik neer, er schiet iets in mijn knie waardoor ik strompelend mijn weg moet vervolgen. Lang leve de wandelstokken van mijn bezorgde schoonzus. Ik kom in elk geval vooruit.  Eerder deze tocht sliepen we bij Jorge, hij beval de de donativo in Logrono aan. Vol vertrouwen stappen we de herberg naast de kerk binnen. Onmiddellijk worden we afgeblaft. De rugzak moet in een vuilniszak vanwege de bedwantsen. Wanneer ik mijn paspoort en caminoboekje wil pakken word ik met driftige gebaren weggestuurd. Ik moet me eers...

Wijnfontein staat er op een bord boven een kraantje. Het zou ook aardig zijn mocht je iets overlaten voor je medepelgrim laten ze weten. Een beetje teleurstellend vind ik de vormgeving van het geheel. Wanneer ik aan een fontein denk zie ik iets  met krullen en sierlijke frutsels voor me waar de wijn klaterend overheen vloeit. Geen kraan die je zelf open en dicht moet draaien. We vullen een bekertje, ook al is het amper tien uur. Op onze tocht en een veilige thuiskomst: Proost! Omdat ons ontbijt van een bakje yoghurt en een banaan, ergens om zeven uur deze ochtend, al lang verteerd is zakt de wijn subiet naar onze benen. Ons kan het niet veel schelen. Vandaag stappen we een kilometer of zestien. Daar draaien we onze hand niet voor om. Bovendien zit er nog een feestmaal aan fruit, eiwitrijke papjes en glutenvrije koekjes in de rugzak waar we ons recht mee kunnen houden. De wandeling is van een zeldzame schoonheid. We worden urenlang met slingerpaadjes door een eikenbos geleid. Om een...

Ik wandel van toilet naar toilet. De salade van gisteren was rijkelijk bestrooid met gefrituurde uitjes. Propvol gluten zitten die. Ik heb nog een poging gedaan om ze er zo goed mogelijk af te schrapen maar dat was geheel tegen beter weten in. Vannacht was ik al onrustig en vanmorgen is het kak. In mijn hoofd is het mistig, en wazig begeef ik me over het pad. Het is heet en hoog. In het begin kan ik het tempo van mijn vriendinnen nog wel volgen, ik loop met het hoofd gebogen in de slipstream van degene met de kleinste passen. Geconcentreerd op de achterkant van de schoenen hou ik het nog efkes vol. Halfverwege de beklimming is het op. Ga maar door gebaar ik, ik kom wel. Mijn benen beven van de inspanning en veel te weinig voedsel, om over de andere ongemakken nog maar te zwijgen. Bovenaan wordt er gewacht, ik mag als eerste op het bankje onder de boom. Eten! Eerst de voedselinname verhogen. Wonder boven wonder knap ik op van een yoghurt je met banaan. De compassie van de wandelkompanen...