Op Merote

 Aan het eind van elke wandeldag legen we onze broekzakken die volgepropt zitten met gebruikte papieren zakdoekjes. We voelen ons goed maar de loopneus is een onlosmakelijk onderdeel van deze reis geworden. We lopen constant te sniffen en te snuiten. Het is druk op onze laatste wandeldag. De route is prachtig en gaat door de velden en is grotendeels onverhard en een populair mountenbiketrail. We moeten het pad goed in de gaten houden om niet omver gereden te worden. We wandelen Granada in via het Alhambra. Zo stappen we tussen de hordes toeristen en taxi’s de stad in. Het is een cultuurschok na elf dagen wandelen in relatieve stilte. We slapen in het klooster waar ooit stilte regel was maar nu geen monnik meer verblijft. Met een viertal andere pelgrims vieren we het ritueel van verwelkoming en dankbaarheid. Ik heb er helemaal geen zin in. Wanneer we achter elkaar door de met kaarsen verlichte gangen van het stille klooster stappen beroert het me toch. Zie ons hier, we zijn er. Onda...

Je kan er een gehele lichaamsmassage nemen of als je daar behoefte aan hebt onder hypnose gaan. Allemaal onder deskundige leiding van een echte goeroe. Mijn wandelmaatje heeft gereserveerd. Ik kan alleen maar denken aan het toilet. Ik moet zo ontzettend nodig plassen dat ik bijna dubbelklap. Gelukkig hebben ze een wc, met een oranje wc bril en gekleurde tegeltjes. Opgelucht haal ik adem. Ik ben nu al tevreden, ook zonder volledige lichaamsmassage of hypnose. Onze reservering is niet te vinden, ze zitten vol. Er is nog een bed over zuchten ze. Aangezien we met twee zijn is dat niet genoeg.  We worden ondervraagd, jullie hebben vast het verkeerde hotel gebeld, wie heb je dan aan de telefoon gehad? De goeroe beweert dat hij niemand van ons gesproken heeft. Of gebruiken we misschien een andere naam? We raken wat verward en laten het telefoonnummer op onze telefoon zien. Hij wil nog wel beamen dat het zijn nummer is maar verder gaat hij niet. Hij kijkt ons beschuldigend aan vanonder zij...

Nieuwe Eddy ligt nog ergens uit te buiken van zijn versnapering van gisteravond als we vertrekken, tenminste de kleine hond is nergens te bekennen. Een hele opluchting want ik had vast geen weerstand kunnen bieden aan de smeekoogjes van het scharminkel. Met een zelfverzonnen zorg minder stappen we het dorp uit. Een lange zweterige klim. Ik eet mijn tweede ontbijt van deze morgen, een ei, met kleine hapjes want anders kan je stikken in het eigeel waarschuwde mijn oma me vroeger. We hebben ons gewoon neergezet aan de kant van het pad. Het uitzicht adembenemend maar het allerfijnst aan deze wandeling is de stilte. We hebben het nog niet tegen elkaar gezegd of drie helikopter scheren met veel lawaai over onze hoofden.

In elke kerk die ik tegen kom steek ik de allergrootste kaars aan die ik kan vinden. Die is voor mijn schoonzus, de lieve tante van mijn kind. Ik weet niet zo goed wat ik moet wensen maar stuur zo veel mogelijk liefs en warmte naar haar en de mensen die het dichtstbij staan in de hoop dat ze het kleine straaltje energie vanuit Spanje zullen ontvangen. Ik kies als ze er is de Heilige Rita want zij is mijn lievelingsheilige. Vandaag was er geen Rita maar een smartvol kijkende Marie zal ook voldoen.  De zon scheen fel maar de wind die van de bergen over de sneeuw naar beneden blies was fris. Het is ongelofelijk om door dit landschap van bergen en diepe kloven samen te kunnen lopen. Zonder zorg of irritatie, in de volle overtuiging van elkaar graag zien en samen opstappen. We ontwikkelen onze eigen vreemde gewoontes. Wanneer een van ons begint met het opnoemen wat er aan eten in de rugzak zit somt de ander moeiteloos op wat er nog aan eetbaars te verdelen is. Zo stellen we nog voor we ...

 Het wandelen op dit pad is zoals rondhangen in mijn geboortedorp; Er is altijd iemand die je heeft gezien en weet waar je bent. Een pelgrim is hier nog een uitzondering en iedereen die in Almería start gaat eerst langs Nelly voor goede raad en de codes van de herbergen.  Zo weet je zelf ook precies wie er voor en achter je loopt. Wanneer je aankomt in de herberg weten ze al van je komst, aha de twee Hollandse roepen ze opgetogen en strepen je af op hun lijstje. Er is al een Fransman maar er moet nog een Pool en een Duitse komen. De Pool en de Duitse komen elke keer niet aan in de herberg. Dan gaat het verhaal dat de Pool teveel gedronken heeft en onaardig was tegen de vrijwilliger in de herberg. Hij komt er niet meer in en zal op zoek moeten naar slaapplekken die niet van de pelgrimsvereniging zijn. Ach, ach, er wordt met veel schande over gesproken. Bij een volgende slaapplek staan de Pool en de Duitse weer op de lijst en weer komen ze niet opdagen. Het gerucht gaat dat de P...

 De amandelbomen staan in bloei op de hellingen, gele en rode bloemen staan langs het pad. De weg wordt een rivier en ik een weekdier. Ook de regenjas die ik toegestopt kreeg is glad nie waterdicht. Het deert me niks. Ik voel me wonderbaarlijk goed na de koorts- en snot -valling van gisteren. We zijn onderweg naar een  overnachtingsplek waar de meningen ernstig over verdeeld zijn. De ene review spreekt over vies, plakkerig en ijskoud de andere over lieve eigenaar en warm welkom. Wanneer we door een ernstig hongertje overvallen worden staan we precies voor een bar. We schudden het water uit ons haar en pellen het regenpak uit. Heerlijk eten wordt ons voorgezet langzaam worden we weer droog en warm. Nog ruim zes kilometer te gaan en er is meer regen voorspeld We stappen stevig door, donkere wolken naderen. Precies voor de bui losbarst bereiken we de bar van het dorp waar we slapen. Na nog een koffie en een fanta limon is het droog genoeg om het laatste stuk te overbruggen. We wo...

De mevrouw van de apotheek doet het voor, ze houdt haar hand voor haar mond en roept hatsjie, hatsjie. Het pakje medicijnen in haar hand moet ons behoeden voor verder hoesten en proesten.  We zijn alle twee snipverkouden. De zakjes moeten we oplossen in warm water. Er zit paracetamol in en ook nog wat andere Spaanse wondermiddelen. Met een vertrokken gezicht giet mijn lieve schoonzus het goedje naar binnen. Het doet echt wel iets zegt ze hoopvol. Een paar dagen later ben ik aan de beurt. Het water loopt uit mijn neus. Neem een zakje zegt ze. Het spul smaakt zo smerig. Een combi van Vicks Vaporub en citroenzuur. Na een keer laat ik het goedje aan me voorbij gaan. Doe mij maar een lekkere dosis paracetamol. De hele dag blijf ik het spul opboeren. Een meneer met een schattig hondje steekt ons elk een sinaasappel toe. De extra vitamientjes komen als geroepen. Mijn regenjas die zo jammerlijk wegwoei is nog niet vervangen. Ik zoek in elke winkel die we tegenkomen.  Wanneer we vroeg ...

Wel tien keer zeggen we tegen elkaar hoe gelukkig we zijn met deze mooi rustige wandeling. Weinig water in de rivier dus hoeven we niet kilometers over het asfalt te stampen. We komen niemand tegen en innig tevreden stappen we de kilometers weg. Jammer is wel dat mijn regenjas, die weliswaar nogal lekte, het ravijn in is gewaaid. Een flinke windvlaag, niet gezekerd en hopla, met een sierlijke zwaai verdween ie uit het zicht. Vertrouw op de weg, er komt zeker een regenjas op je pad zeg ik tegen mijzelve. Vandaag heb ik hem nog niet gevonden. Wie weet is er een in de supermarkt die straks open gaat. Er is een plan b, iets met vuilniszakken en plastic tasjes. Liever vertrouw ik erop dat de weg me geeft wat nodig is. In elk geval is er morgen geen regen voorspeld en heb ik vandaag heerlijk gegeten.

Toet,Toet…… boven ons op de berg staat iemand te zwaaien en te roepen en op de claxon van zijn auto te drukken. Drie honden springen luid blaffend rond.  Wij staan aan de oever van een wild stromende rivier. De pijlen die de route aangeven staan richting overkant. Het zou best kunnen denkt mijn wandelmaatje, kijk hier is het minder diep. Wanneer we een poging wagen begint het roepen en toeteren opnieuw.  Ik probeer iets dichter bij de roepende man te komen in de hoop dat ik begrijp wat hij bedoelt. Zullen we jammerlijk verdrinken of is het alleen ongemakkelijk? Onmiddellijk loopt een van mijn schoenen vol water als ik probeer de eerste helft van de stroom over te steken. De man wijst op zijn auto en dan naar ons. Een rode vierwielaangedreven bak. Aha hij bedoelt dat we mee kunnen rijden. We kijken elkaar aan, een natte voet en overal water. Wellicht een goed idee om zijn aanbod aan te nemen. We wuiven en de man stapt in zijn auto, brullend rijdt het bakbeest door de rivier tot...

 Hier word ik toch zo gelukkig van! Mijn wandelmaatje roept en huppelt als een gems naar beneden. De groene regenhoes danst vrolijk heen en weer. De afdaling is zo steil dat er een soort zigzag omleiding is om te voorkomen dat je jammerlijk naar beneden stort. Ze heeft nergens last van. Mijn geluksmomenten ligt blijkbaar wat verder weg. De schoenen waarvan ik dacht dat ze nog best een wandeling mee konden hebben iets minder profiel dan verwacht. Af en toe surf ik een stukje over de losse steentjes naar beneden. Aan mijn neus hangt een druppel, de verkoudheid die eerst enkel de andere helft van ons team teisterde is ook naar mij overgeslagen. Ik kan de druppel niet afvegen of snuiten want ik hou mijn wandelstokken krampachtig vast. Ik duw ze stevig in de berg om te voorkomen dat ik van het smalle pad val. In de kerk die we passeren staat de Heilige Rita en Christoffel gezellig naast elkaar. Ik spendeer de halve inhoud van mijn portemonnee aan kaarsen. Het geluk afdwingen lijkt me in...

 Op zoek naar de Heilige Rita struinen we de kerken van Almería af. Ze moet de verkoudheid van mijn wandelmaatje per direct genezen. We vinden een handvol andere heilige maar geen Rita.  Voor we vertrekken worden dringend verzocht te passeren langs vrijwilliger Nelly, ze zal ons voorzien van goede raad en een stempel. Ze heeft ook de deurcodes van de herbergen op onze volgende etappes dus doen we braaf wat ze ons vraagt. Streng wijst ze de route aan op haar landkaart. We mogen door de rivierbedding, de regen van afgelopen nacht viel mee. Voor we vertrekken moeten we op de foto voor haar Facebookpagina. Wanneer we weg willen pakt ze onze hand en geeft ze ons haar zegen. In de kast kijken ontelbare heiligenbeelden goedkeurend toe. We krijgen een gelukshandje voor aan de rugzak en een langdurige omhelzing. Tegen de verkoudheid helpt het niet, wel springen alle stoplichten op groen als we naderen. De groenegolf van Nelly houdt aan tot in onze overnachtingsplaats Rioja.

 Ik grabbel in de rugzak om het trommeltje met boterhammen met kaas te pakken. Mijn kompaan is efkes op zoek naar een toilet. Misschien kunnen we nog een koffie drinken voor onze vlucht naar Malaga vertrekt. Ik hoor ze we steeds iets omroepen over de vlucht waar we subiet mee zullen vertrekken. Last call Miranda Dieleman en ook de naam van mijn reisgenoot wordt voor de laatste keer omgeroepen. Het duurt een paar tellen voor ik me realiseer dat het over ons gaat en dat we als de bliksem ons vliegtuig moeten halen. Als mijn reisgenoot op het gemak mijn richting opkomt roep ik paniekerig dat we onmiddellijk moeten boarden. Het duurt even voor het doordringt dat koffie en op het gemak ontbijten er niet inzit. Tien minuten later zitten we vastgesnoerd in een vliegtuigstoel en proppen we onze boterhammen naar binnen. Buen Camino.  We zijn er weer goed aan begonnen!