Dooie gemakje

Wanneer we het hotel naderen doemt er een grijs gebouw op met een kasteelachting uiterlijk. Op de foto leek het romantisch maar nu staat het vooral somber en griezelig te wezen. Het is aan zee, dat dan weer wel. Buiten staat er een groep in het zwart geklede gasten en ook binnen staat er een vrouw in stemmige donkere kleren mensen de juiste richting in te gebaren. Wij schuifelen naar de receptie waar de mevrouw ons eerbiedig toefluistert dat er een wake is. 

Ze kijkt er heel ongemakkelijk bij terwijl ze onze paspoorten controleert en de inschrijving verwerkt. Ik verwacht elk moment Uncle Fester of Thing de hoek om te zien komen. Ik word er wat schichtig van. Of we vanavond hier ook willen dineren fluistert de receptioniste vanachter haar computer. Ik fluister snel terug dat we dat nog niet weten. 

We krijgen de zolderkamer, bloedheet terwijl het buiten best frisjes is. Er zit een extra slot op de deur met een kettinkje. Die gaat er vanavond zeker en vast op. Eerst maar een restaurant zoeken wat niet lijkt op The Addams Family Mansion.