Op Merote

Geen haast, wanneer we nog twee kilometer van de kathedraal verwijderd zijn drinken we nog een koffie. We maken ons klaar voor de finale van de tocht. Meerdere keren liep ik al het plein van de imposante kerk op. Zoveel doet het me niet meer zeg ik tegen mijn wandelmaatje. Het is toch ook allemaal een beetje overtrokken dat emotionele gedoe. Toch verstilt ieder van ons nu we het einddoel naderen. Het is druk in Santiago de Compostela. Feestdag, iets met Columbus geloof ik. In elk geval zijn er veel Spanjaarden op straat. We laveren tussen de mensenmenigte door. We vormen een lange sliert door de smalle straten. We slaan de hoek om en staan op het plein, steken onze handen in de lucht, omhelzen elkaar. Dan voel ik de tranen in mijn ogen. We hebben het volbracht, we zijn er. Deze zachtaardige groep waar medemenselijkheid en zorg voor elkaar vanzelfsprekend zijn heeft zijn bestemming bereikt. Er viel veel te regelen en ik heb een warme band opgebouwd met de rugzaktaxi maar nooit verliep e...

In het zijvak van mijn rugzak zit een handvol lekkere fijne naaldjes. Perfect om je blaren mee lek te prikken. De injectiespuit zit er nog aan vast, ik kon de naalden niet los meekrijgen in de apotheek. Nu lijkt het alsof ik elke dag een shotje zou kunnen zetten. Ik prent mezelf in dat ik ze, voor we op het vliegtuig stappen, weg moet doen. Ik zou niet graag in mijn beste Spaans uitleggen dat ze bedoeld zijn om onze voeten te verzorgen. Het is een rare reis. Nooit hadden zoveel mensen blaren. Ook de geoefende wandelaars lopen met pijn en zijn elke avond in de weer om de voeten weer op te lappen voor de volgende dag. We kunnen geen enkele reden verzinnen waarom er zoveel blessures zijn. Het is niet uitzonderlijk warm, de tocht is niet erg zwaar en we lopen geen eindeloze kilometers.  Morgen komen we aan in Compostela. Ik kijk er naar uit. Het einde van de reis in zicht en we gaan het met zijn allen halen. Er is veel aandacht en liefde voor elkaar in onze wandelfamilie. De hele twee ...

Mis je niks? Mijn wandelmaatjes kijken me vragen aan. Ik kan niks bedenken, nee dus, alles onder controle. En je stokken? Oh kak, ik heb mijn wandelstokken laten staan. Ik zie zo voor me waar ze liggen, anderhalve kilometer terug bij het betonen bruggetje waar we onze lunch opgegeten hebben.  Ik ga echt niet zo’n stuk terug lopen voor die stokken. Jammer dan. Fuck die stokken, ik loop wel zonder verder. We Zijn tenslotte zo in Compostela en volgens mij moeten we geen serieuze berg meer beklimmen. Gierend van pret draait een van hen zich om en toont de wandelstokken die hij achterin zijn rugzak bij zich draagt. Hij heeft ze voor de zoveelste keer achter me aan gedragen.  Voor de laatste keer als ik het goed begrijp want ze waren er van overtuigd dat ik in een soort blinde paniek zou geraken om mijn hulpstukken weer terug te krijgen. Als ik ze toch niet echt nodig heb laat ie ze de volgende keer gewoon liggen.  We dragen zorg voor elkaar en hebben pret, meer moet dat niet z...

Om tien uur moet het stil zijn in de herberg. Iedereen braaf te bedde. Wanneer je een scheet laat hoor je de hele zaal zuchten en o wee degene die zijn telefoon aan heeft laten staan. Die wordt met pek en veren overgoten. We sluipen dan ook als schimmen op weg naar het toilet en als er iemand d slapen lach krijgt roepen we zo stil mogelijk Ssssssssstt! Nu liggen we dus braaf en stil in onze stapelbedden. We spreken fluisterend met elkaar. Plots breekt de hel los. Het lijkt wel oorlog boven Padron. We zitten meteen rechtop in bed. Het knalt zo oorverdovend, niemand komt er nog bovenuit.  Zondag is het Spaanse feestdag, het vuurwerk wordt even aan een test onderworpen. Maar wel stil zijn op zaal!

Wachten, wachten, wachten. Elke dag sta ik wel een paar keer ongeduldig met mijn wandelstokken te tikken op de grond. Het is sterker dan mijzelf. Ik weet dat ik me niet op moet winden. De dag passeert vanzelf. Het lukt maar moeilijk om Zen te blijven. Mijn mede wandelaars zijn ster in Zen.  Ze morren of ze zuchten nooit als er weer iemand op het toilet zit, even kwijt is of gewoon met iets heel anders bezig is dan ergens heen vertrekken. Het is ook niet dat ik haast heb. We lopen tien kilometer op een dag en hebben daar eindeloos de tijd voor.  Toch is er iets in mijn binnenste wat zich tijdens het wachten opdraait als een wekkertje dat elk moment af kan gaan. Mijn geduld voor dit leven is ver opgebruikt peins ik. Ik probeer me te spiegelen aan mijn wandelmaatjes en iets van hun onverstoorbaar gemoed in me op te nemen. Ik ben wel blij dat ik niet de enige met driften ben. Onze sokken die in de zon op een stoel hangen te drogen worden zonder blikken of blozen op de grond gesmet...

We zitten op een terrasje met een glas witte wijn, eindeloos bekijken we de af te leggen route. Het plan was om een stuk met de bus te doen. Het lange lelijke stuk bij Vigo zouden we daardoor over kunnen slaan. Nu moeten we opnieuw rekenen. Door alle voetblessures moeten de dagetappes drastisch ingekort worden. We worden er moedeloos van. We vinden geen slaapplaats of de afstand wordt toch te groot. Om het overzicht te kunnen bewaren maak ik een dagschema. Het lijkt te lukken, een flink stuk met de bus, van A Guarda naar Caldas de Reis, en van daaruit elke dag een kilometer of elf. Tevreden klappen we ons papier dicht. Proost op onze briljante route! Na een minuut of vijf begint mijn collega te tellen, en nog een keer. Heb ik gewoon de zaterdag kwijt gemaakt. Ik was al niet echt heel vrolijke want ik hou van het ritme en de structuur van een fikse wandeldag die bestaat uit opstaan, een kilometer of twintig wandelen, moe aankomen, douchen, eten en slapen. Nu moeten we nadenken hoe we de...

De hut voor deze nacht heeft voor alle gasten een houten hokje waar een matras in past. Gezellig geverfd in roze, blauw, geel of groen. Ik verheug me er enorm op. Een beetje privacy is welkom na een kleine week stappen met tien en vaak slapen met nog twintig onbekenden op zaal.  Slapen op een zaal met wankele ijzeren stapelbedden waar op en af klimmen nog het meest op een circusact lijkt en waar je mede slapers keiharde scheten laten, we maken het allemaal mee. Dan hebben we het nog niet over snurken of praten in je slaap. De meeste mensen proberen zich discreet te gedragen maar je weet dat het kansloos is. Je overeind houden in zulke situaties vergt veel van ieder van ons want ook in onze kleine wandelfamilie blijft er weinig onopgemerkt. De momenten ongestoord alleen zijn kostbaar. Het gordijntje van je slaaphokje dicht schuiven wordt een groot kado en een douche deur die op slot kan is goud. Vandaag hebben we het alle twee. Ik sta extra lang onder de douche want niet alleen kan ...

Met de folders in de hand lopen de politiekers het terras op. Wij zitten net aan de koekjes met confituur en de de pelpinda’s. Op de parkeerplaats een auto met een soort megafoon bovenop waaruit blikkerige muziek klinkt. We hoeven geen folder maar krijgen een pen uit naam van de christendemocraten denk ik. Zeker ben ik niet want de politieke kleuren van Portugal heb ik niet voor handen. Wanneer we bij het weggaan een pen achterlaten komt de cafébaas hem achterna brengen. Hou maar, gebaren we. Driftig schudt hij van nee, hij tilt met een hand zijn versleten grijze trui naar boven om het rode shirt met hamer en sikkel te onthullen. We hebben hier te maken met een verstokt communist. Zijn hele café hangt vol met foto’s en attributen die herinneren aan Che Guevara. Hij deelt voor we weggaan ook nog rap stickers uit met de afbeelding van de Cubaan. De tocht vandaag is zwaar. We zuchten en steunen en delen pijnstillers en rugzakfossielen. Er is altijd nog wel iemand die een versteende energi...

De grote kom groentesoep dampt me uitnodigend toe, eet mij, eet mij. Ik neem een grote hap en meteen lijkt het alsof iemand met een gloeiende priem via mijn tand in mijn kaak zit te boren. De tranen springen me in de ogen. Ik kan alleen nog maar heel stil zitten en hopen dat het over gaat. Wanneer het iets gezakt is probeer ik weer een hapje, wat afgekoeld deze keer. Weer hetzelfde effect. Ik kan niet meer spreken door de pijn. Mijn wandelmaatjes schieten in actie. Twee paracetamol krijg ik in de hand gedrukt. Snel slik ik ze in. Bij mijn soep giet ik een half flesje koud water. Even lijkt het beter te gaan tot het bonken en branden ergens in mijn bovenkaak opnieuw begint.  Tijd voor het zwaarder werk. Iemand haalt een strip Brufen te voorschijn. Die gaat er ook nog bij. Heel voorzichtig, met mijn hoofd scheef zodat de soep in mijn andere wang zakt eet ik de kom leeg. Pas anderhalf uur later zakt de pijn. Misschien moet ik voortaan iets verstandiger mijn wensen definiëren. Bij de s...

De wandelstokken bonken op het houten plankier waar we over stappen. Een onregelmatig ritme want we lopen niet al te snel. Ik kom daardoor niet in de vaste wandelcadans. Ik prikte al twee keer een van one wandelaars bijna een oog uit. Toch berg ik ze niet op. Ik ben gehecht geraakt aan de groene stokken, daardoor lijk ik heel professioneel vind ik zelf. We moeten vandaag nieuwe schoenen. Door een veel te zware rugzak zijn de voeten stuk. Er komt geen enkele klacht over de lippen van de ongelukkige wandelaar maar ik weet dat het pijn moet doen. We knikken naar elkaar hoe dapper. De teenslippers waar ze nu op loopt bieden op de korte termijn zekere verlichting maar zijn niet handig als je een onverhard bergpad op moet klimmen. Ik probeer een paar degelijke sandalen met flink veel gaten aan te bevelen. Ze kijkt er moeilijk bij als ik ze hoopvol in de lucht hou om te laten zien hoe functioneel ze zijn. Echt te lelijk concludeert ze. Ze past een paar zwarte sneakers. Prima, prima, dit zou e...

 Opeen gepropt staan we in de metro, spits in Porto, akelig druk. Elke keer wanneer we optrekken wankel ik naar achter, nergens iets om aan vast te houden. Aan het begin van het rijtuig zie ik twee conducteurs instappen. We hebben niet de juiste kaartjes. Overal staat in minstens vier talen dat iedere reiziger een eigen kaartje moet hebben. Wij hebben gewoon een tienrittenkaart gekocht. Dat ging een stuk vlotter en de rij achter ons was al ontzettend lang. Hup en vooruit was de gedachte. Ik voel een lichte vorm van spijt opwellen ergens onder mijn middenrif. Zet me schrap voor de discussie. De man vertelt me in rap Portugees dat we niet wegkomen met onze tienrittenkaart. Driftig wijst ie op de achterkant van ons kaartje. Een kaartje per persoon. Hij maakt een universeel wapper gebaar richting uitgang. We moeten allemaal individueel een kaartje kopen. Ik blijf vriendelijk lachen en knik ja ja en blijf staan. Zolang we er niet uitgezet worden blijven we staan mompel ik tegen mijn col...