Op Merote

Er is niemand gevallen, we zijn de weg niet kwijtgeraakt, reden niet aan de verkeerde kant van de weg, werden niet overvallen door noodweer of gebeten door een of ander dier. Ok, we zijn wel een bankpas verloren en als je heel goed kijkt zie je een krasje op de auto en er brak een pootje af van mijn zonnebril. Ik klop het af  op hout, tot nu toe verloopt deze reis ontzettend gladjes. Ik weet dat we nog niet thuis zijn en dat dit waarschijnlijk de goden verzoeken is maar ik heb er vertrouwen in. Morgennacht vliegen we naar huis en ik heb er zin in. Op reis zijn is heerlijk en het is heilzaam om een tijdje voor niemand zorg te dragen. Na drie weken vertroeteling ben ik wel weer toe aan het echte leven.

Ik lees, ik wandel, ik ga naar de kneuterigste musea ooit, ik brei, ik eet en ik wandel nog een beetle. Ik kan me niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik zo weinig heb gedaan tijdens een vakantie. Het is heerlijk maar af en toe kijk ik wat verwilderd om me heen. Moet er niet iets gedaan, opgelost of geregeld worden? Het besef dat ik werkelijk niks moet en geen andere verantwoordelijkheid heb dan mijzelve daalt snel weer in. Ik zet me terug in de gelukzalige fluisterstand. De mensen die ik ontmoeten zijn zonder uitzondering hartstikke aardig. De taxichaueffeur die zijn telefoonnummer geeft zodat ik kan bellen mocht ik verdwalen en een rit nodig hebben, de mevrouw die me tot zes keer toe geduldig uitlegt hoe ik mijn deur met een code moet openen, (en heel aardig blijft wanneer ik het alarm af laat gaan omdat ik het toch verkeerd doe). In de supermarkt klets ik met de andere klanten en zwaai ik naar een kindje in de boodschappenkar. Deze vriendelijkheid verbaast me want het men...

Glimmend hout, koperen reling, luxe stoelen en een leger aan personeel die elke wens probeert te vervullen nog voor je hem uitspreekt. De trein van Rovos rail van Pretoria naar Kaapstad is een luxe tijdscapsule waar de echte wereld zorgvuldig buiten de deur wordt gehouden. Geen internet, vaak ook geen bereik op de telefoon, geen nieuws komt tot ons. Trump zou Groenland, wat zeg ik, Zuid Afrika geannexeerd kunnen hebben zonder dat iemand van ons het merkt. Met 40 kilometer per uur schuiven we vier dagen lang door het Afrikaanse landschap. Lage struiken, vaal bruin gras, geen dier beweegt zich in deze hitte. Ergens ver weg zie ik bergen. Ik drink een glaasje koude bubbels en lees een boek per dag. De airco maakt de temperatuur in de trein aangenaam. Het is prachtig en overweldigend. Vanuit mijn bed, elke avond perfect opgemaakt, zie ik de zon opkomen. Alles fluistert dat het leven is goed is, wil ik nog een drankje, een extra hapje bij de tea? Ik hoef maar te knipperen met mijn ogen en h...

Onze gids loopt vaak te zuchten als een dertienjarige puber. Als we ergens moeten wachten, als er een bosmaaier jankt, als de kabelbaan niet gaat vanwege blikseminslag. Ik moet er steeds een beetje om grinniken. Hij heeft denk ik zelf niet door hoe koddig hij is. Vandaag staat de kabelbaan op het programma. In de ochtend gaat ie niet vanwege de blikseminslag vannacht. Wanneer ik de wiebelige bakjes zie ben ik daar niet rouwig om. In plaats daarvan gaan we naar het winkelcentrum. De Fietsenmaker heeft zijn ondervestje thuis laten liggen en voor onze treintrip moet ie iets sjieks aan bij het diner. Het is een jarendertig trein en in de gebruiksaanwijzing staat dat je in stijl moet zijn. We zijn op een missie en hebben er zin in. Het valt niet mee om iets passends te vinden tot de fietsenmaker verliefd wordt op een zwart jasje met opstaande kraag. Jammerlijk is wel dat er ook een broek bij hoort. Apart van elkaar worden ze zeker niet verkocht. Gelukkig is onze gids bij de koffiehoek van h...

Kijk, schreeuwt onze safarigids en stampt vol op de rem. We zijn net het nationaal park Pilanesberg ingereden. Hij rijdt een stukje achteruit en hangt uit het raam. Het duurt even voor ik zie waar hij zo enthousiast naar wijst. Het is een schildpad die traag aan de oversteek naar de andere kant van het pad is begonnen. Ik voel een lachkriebel opkomen, de spin van gisteravond was een stuk spannender dan deze kleine landschilpad. Onze gids was ooit dominee maar daar kon ie geen droog brood mee verdienen. Hij heeft zijn rangersdiploma gehaald en is een ethousiaste reisgids. Van het religieuze merk ik behalve het snelle dankgebed bij het eten niks. Hij heeft voordat hij het licht zag vanalles gedaan en als ik het goed begrijp pakt hij nu ook alles aan waar hij iets mee kan verdienen. Hij verteld verhalen terwijl hij ons rondrijdt in de Landrover. Over zijn leven en de avonturen in de parken, zijn vrouwen en kinderen. Elke keer na een aantal rustige kilometers zonder beesten zegt hij; Ik vo...

Het is windstil, de schepen beneden zien eruit als speelgoed bootjes. Ik sta bovenop de Tafelberg. Afgelopen dagen was de kabelbaan gesloten vanwege harde wind en vanmiddag gaat het opnieuw stormen maar nu op dit precieze moment is het perfect. Glashelder is het. Ik zie de Twaalf Apostelen, Lionshead en heel ver weg Kaap de Goede Hoop. Ik ken de namen uit de boeken die ik las over wereldzeilers die de enorme golven en veradelijke stromingen rond deze kaap vreesden. Ook in de geschiedenisboeken waarin de verhalen verteld werden van arme drommels die schipbreuk leden en jammerlijk verdronken kwamen de namen van deze iconische  plaatsen voor.  Nu sta ik hier en kan het nauwelijks bevatten. Alsof ik een stuk geschiedenis aan kan raken. Heel lang kunnen we niet blijven. Mocht de wind weer aantrekken stopt de kabelbaan er mee en ik zie me niet langs de in de rotsen uitgehouwen treden naar beneden afdalen. Eigenlijk vind ik het doodeng die gondel aan iel uitziende ijzeren kabels maar...

Natuurlijk ging ik niet tanken bij een benzinestation van Shell en kocht ik bij de Prijsslag in Ootsburg geen Zuid  Afrikaanse appelsienen. Ruim dertig jaar geleden was het heel duidelijk wat goed en fout was. Apartheid was fout en rassendiscriminatie iets waar ik niks mee te maken wilde hebben. Nu kamp ik met een diffuus gevoel over mijzelf en deze reis. Is het ok of is het vreemde soort schuldgevoel wat ik met me meedraag terecht. De taxichauffeur van de Uber heeft geen boodschap aan de appelsienen die ik niet kocht. Hij drukt snel onze autoraampjes naar boven wanneer we het gebied rond het busstation naderen. Allemaal criminelen en misdadigers. Ze komen uit de gevangenis en kunnen hier anoniem doorgaan met beroven, stelen en verkrachten beweert hij. Wanneer ik opper dat ze wellicht slachtoffer zijn van een ziekmakend systeem snuift hij verontwaardigd. In Zuid Afrika kan je beslist arm geboren worden maar je hoeft niet arm te sterven. Dan ben je een luie sukkel die liever drugsge...

Ik zie iets familiars aan de vogels die scherpe bochten maken boven de bomen. Het zijn zwaluwen die van bij ons naar hier zijn gevlogen om te overwinteren. Natuurlijk zullen het niet precies de Waterlandkerkje vogels zijn maar het ontroerd me om ze hier te zien. Het hele grote continent overgevlogen. Uit de lucht lijkt het sprookjesachtig onherberzaam. Zouden ze net als ik over de woestijn van Namibie gevlogen zijn. We wandelen door de prachtig aangelegde tuinen, langs de bibliotheek van Zuid Africa en de achterkant van het Joods museum. Heerlijk in de schaduw van de grote bomen. We stappen rond een enorme rubberboom. We zien de Hadada Ibis over het gazon stappen. Het zien van deze iconische beesten verhoogt de pret en het besef toch ver van huis te zijn. Even rusten op een bankje lijkt een aantrekkelijke optie. De teen vindt het voor vandaag eigenlijk wel genoeg. Het is een gezellig hoekje waar we neerploffen. Verliefde stelletjes innig verstrengeld, peuters die rond stappen. Er is ee...