Pension Sandra

 Ik hou me aan mijn plan. De pelgrim die op de smalle stoep samen opstapt haalt het als bewijs uit een van zijn zakken. Het is een geplastificeerd papier met afstanden, overnachtingen en telefoonnummers. Hij heeft alles minutieus voorbereid. Waar ik vanavond wil overnachten? Geen idee vertel ik hem. Ik vertrouw op de route. Tot. U toe kwam het altijd goed.

Hij loopt de Camino voor de achtste keer en altijd houdt hij zich aan het plan. Of ik dan echt niks geregeld heb wil hij weten, toch wel waar ik ga slapen? Hij blijft zich ontzettend verbazen over de roekeloosheid van mijn reizend bestaan. Hij komt uit Amerika, New Jersey, maar eigenlijk is hij een soort Duitser vertrouwd hij me toe, die willen ook alles grondig geregeld en voorbereid hebben.

Ik denk dat ik meer een soort Italiaan ben, ik geloof dat er wel ergens iemand voor me zal zorgen en stort me gewoon in het moment van de dag.

En dat moment van de dag komt rond een uur of half vier. Niet dat we nu zo ontzettend ver gelopen hebben maar het is warm en de eerste stapdag. Ik voel mijn achillespees branden en mijn lief heeft een zere plek onder de voet. Plots doemt daar pension Sandra op. Natuurlijk is er nog een kamer. De bedden zijn antiek en de wc-rol heeft een zelf gehaakt hoedje. We eten er zalige frieten en speciaal voor mij gegrilde vis zonder gluten.