Finito

Ons hotel in Santiago de Compostela stuurt een berichtje. We krijgen elk gratis twintig minuten massage in de superdeluxehutsiefrutsieroyale massagestoel in de lobby. Eenmaal aangekomen en gedoucht maken we daar vaself  gebruik van. Het ding heeft een indrukwekkende afmeting en we moeten plasticzakjes over onze voeten voor we plaats mogen nemen.

De mevrouw komt speciaal vanachter haar balie om het gevaarte aan te zetten. Eerst neemt het lief plaats. Hij is er nogal gelukkig mee. Heerlijk zucht ie na twintig minuten die hij met zijn ogen dicht in de stoel doorbracht. Dan mag ik. Angstig vind ik het. Straks zit ik muurvast in dat ding en vind ik het niks

Zodra ik zit begint de stoel allemaal onderdelen op te blazen en weer leeg te laten. Onder mijn voet rolt constant iets heen en weer en af en toe word ik stevig bij de enkels gegrepen. Lekker wil ik het niet noemen. Intens en bruut wel. Wellicht Japans dit apparaat?

 

Opgelucht stap ik, na een laatste zucht van de stoel, uit en verwijder ik de plastic zakjes van mijn voeten. Ze ruiken niet meer zo fris na al het angstzweet.

We liepen vandaag alles bij elkaar meer dan dertig kilometer. De aankomst bij de kathedraal was iconisch  en tegelijk nogal vreemd. We hebben een foto gemaakt van een gezin uit Frankrijk en een Nederlandse mevrouw maakte er eentje van ons. Zo gaat dat op het plein voor de kathedraal. Een stempel voor in je pelgrimspaspoort kan je er niet krijgen. Daarvoor moet je ergens in een achteraf straatje in de rij gaan staan.

Na al die kilometers is dat een onmogelijke opgave. We gaan ons te buiten aan wijn en zeevruchten. Na de hoofdschotel bestellen we gewoon nog een bord kaas en paté van patrijzen. Na dertig kilometer heeft een mens wel wat eiwit nodig.