Fanatiek

Het is een lange dag geweest. Eerste een hele etappe weggestapt en daarna nemen we de bus. Ik hou niet van grote steden doorkruisen. Altijd die eindeloze kilometers door voorsteden en stoffige industriegebieden. Omdat we een paar wandelwagen tekort hebben om daadwerkelijk de hele tocht van Porto tot Compostela te voet te doen besluiten we Vigo over te slaan en de bus vanaf Baiona naar Redondela te nemen.

Onze hele routine is daardoor naar de knoppen. Normaal gesproken zoek ik ergens om een uur of twee een overnachting. Nu is het al zeven uur en hebben we nog niks gereserveerd. Wanneer we een Pelgrimsherberg passeren kloppen we aan. Willen we op de slaapzaal? Ze ziet de twijfel en biedt een kamer met twee stapelbedden aan. Die mogen we dan voor een kleine meerprijs helemaal voor onszelf hebben. De eerste pelgrimsovernachting is een feit wanneer je op de wc zit en iemand begint fanatiek aan de deur te rammelen.

De tocht gaat meer dan voorspoedig!

Vijfentwintig.vier, achtentwintig, dertig, de kilometers tikken in razend tempo weg. De man blijkt een fanatieke Camino wandelaar. In de ochtend gaat het nog wat traag maar ergens in de middag komt er elke keer een punt waarop ik hem maan zachter te stappen. Gelukkig stopt hij regelmatig om een stempel te halen, dan haal ik hem weer in.

Jammergenoeg heeft hij amper een hongertje. Als het zo doorgaat val ik nog kilo’s af tijdens deze tocht. We wandelen op bananen en druiven, op zich geen slechte combi zeker als we er ook nog een yoghurtje bij scoren. Ik zou toch best eens een halve tortilla weg willen werken voor de lunch