Van luchtop

Aan het einde van de rustdag stappen we de kathedraal nog efkes binnen. Toch een beetje gek om dat hele eind te stappen en dan niet de kerk binnen te gaan. Ik doe nog maar een kaars aansteken en geef de laatste drie euro aan de zwerver waar ik bij het binnenstappen zowat over struikel.

Er staat een rij, geen idee waarvoor, de vrouw die ik blijkbaar vragend aankijk wijst dat we aan de andere kant moeten beginnen. We worden de krochten van de kerk binnen geleidt. Trapjes af en weer op. Overal gouden engelen in onmogelijke posities, prachtig maar ook wel een beetje veel van alles. Foto’s maken mag niet maant de mevrouw op een van de trapjes me.

Regelmatig brult er iemand in een microfoon door de hele kerk dat het stil moet zijn. Hij sluit de oproep af door heel hard Ssssssttttt te roepen. Even houdt iedereen de adem in en dan begint het gekeuvel opnieuw.

De oudere mevrouw voor me wankelt het laatste trapje op, ik vraag me af wat de opstopping veroorzaakt. Dan zie ik voor me de achterkant van een heilige gehuld in zilver. De mensen voor me omhelzen het beeld vol overgave. Dat gaat me een beetje te ver. Ik moet er niet aan denken, al die bacillen van die duizenden mensen voor me die innig hun gezicht op het beeld drukken. 

Nergens zie ik een flesje ontsmettingsmiddel of een spuitfles met schoonmaakspul. Ik sta wat weifelend voor het beeld en leg uiteindelijk mijn handen op de zilveren schouders. Wanneer ik me omdraai zie ik mijn lief ook efkes dralen. Dan omhelst ie het beeld met volle overgave.

Wanneer we weer buitenstaan vraag ik hem hoe het gaat: helemaal verlicht grinnikt ie en bestelt op het eerst volgende terras een enorme pint.