In de boter

Drie uur in de middag en het is genoeg. We zitten naast de weg op plastic stoelen. Het terras van sommige café’s is alleen van de berm te onderscheiden door het ietwat aftandse meubilair. Ik scoor een cola en een biertje voor 2,40 euro. Wanneer ik de tien cent op de toog laat liggen als magere fooi komt een trouwe klant die netjes achterna brengen.

Via Googlemaps en het foldertje over de Portugese Camino wat ik mee nam bij het toeristenbureau ergens onderweg probeer ik iets te vinden om te slapen. Vanmorgen heb ik het lief nog hartelijk uitgelachen want in zijn hoofd was er plots een plan geboren, twee uur stappen, koffietje en weer twee uur stappen. Er was nergens een koffietje te bekennen en nu lopen we al uren. Stilletjes begin ik te denken dat een plan nog niet zo belachelijk is.

We moeten nog minstens een half uur lopen voor we eventueel iets zullen tegenkomen. Wanneer ik aanbel blijkt de laatste kamer net vergeven. We klagen niet maar verbijten alle twee de pijn in onze voeten. Gelukkig loopt de route vooral naar beneden. Ergens half weg de heuvel botsen we op een man die zijn telefoon bijna laat vallen en met een acrobatische actie de boel nog kan redden. We applaudisseren, fantastico! 

Hij vraagt waar we weg naar toe zijn. Een plek om te slapen. Ik noem de naam en hij kijkt bedenkelijk. Dat zal best lastig zijn. Want die doen zelden open. Hij heeft zelf ook kamers maar eigenlijk is ie dicht vandaag. Als we niks vinden mogen we terugkomen. We willen niet terugkomen maar blijven. Binnen twee minuten hebben we een geweldige kamer en zal zijn vrouw lekker eten koken. Ik krijg chocoladetaart met havermeel als toetje belooft ze.

Wanneer ik kijk hoeveel kilometer we gelopen hebben staat de teller op 24.4 kilometer. We lijken wel gek!