Miljaardennondendju

 Na een kilometer of acht door de heuvels te hebben gestapt staan we twijfelend op een kruispunt. De route gaat naar boven maar op een boogscheut afstand ligt de oceaan. Zo gemakkelijk gaat het klimmen niet en had de aardige Portugees die ons passeerde gisteren niet gezegd dat je gemakkelijk tot aan Spanje langs de zee kan lopen?

We wagen het erop, wat kan er mis gaan, de zee gewoon links houden. Het water is toch ietsje verder weg dan gedacht en we stappen eindeloos langs smalle wegen. Wanneer we het plankier langs het strand zien doe ik een dansje van plezier. De pret is echter van korte duur.

Over vele kilometers is het pad weggeslagen door een van de laatste stormen. Door de duinen moeten we, met mijn arme achillespezen over het strand. Schoenen uit wanneer we weer een stuk door het water moeten waden. Googlemaps laat het blauwe pijltje als een malle ronddraaien. Ik piep regelmatig dat we echt niet meer op het pad lopen.

De liefste stap gewoon verder. Dwars door een Acaciabos, waar zeker te weten een pad loopt. Ik zie niks maar laat me voortdrijven op het optimisme van mijn wandelmaatje. Dan staan we plots tussen de brandnetels en een redelijk brede waterstroom. Heen en weer lopen we maar nergens kunnen we erover. We weten de weg op een paar honderd meter van ons vandaan, ik zie de auto’s rijden. Er zit niks anders op dan op onze voetstappen terug keren. Deze keer doen we de schoenen niet uit, wat kan ons een paar natte voeten schelen.

Na uren wandelen, dertig kilometer verder, zijn we eindelijk in de bewoonde wereld. Hotel Terra Linda, daar stortten we ter aarde. Wanneer ik onze vertreklocatie intik zie ik dat de juiste route ons in 14,8 kilometer naar deze stad zou leiden.

Ik spoel mijn voeten minstens vijf minuten onder een koude douche en nog steeds branden ze als hel. Gelukkig krijg ik bij het avondeten een enorm stuk mierzoete pudding. Dat helpt om deze kakdag waar we al twee blinde vinken door Portugese verlaten bossen liepen nog enigszins dragelijk af te sluiten!