Calma, calma

Heuvel op, heuvel af. De hele dag houden we angstvallig de gele pijlen en de routebordjes met de Sint Jacobs schelp in de gaten. We missen geen enkele aanwijzing. In de ochtend komen we moeilijk op stoom na die lange dag van gisteren.

Ik krijg zo langzamerhand een soort obsessie met eten en dan vooral met genoeg eten. Vandaag loop ik de eerste twee uur op een lege maag. Elke keer komt er dan een punt waarop ik zowat omval. Vandaag was er zelfs geen noodvoorraad meer in een hoekje van de rugzak. De route zelf is prachtig. De smalle paadjes slingeren zich om de heuvels en alles is oogverblindend groen. Vorige week nog was het koud en nat maar daar is nu niks meer van te merken. Vijfentwintig graden, strak blauwe lucht en een stralende zon.

Wanneer we uiteindelijk een kleine winkel tegenkomen sla ik groot in. Chocolade, een kaasje, yoghurt, een heleboel druiven en zelfs maiswafels omdat er opstaat dat ze glutenvrij zijn.  Ik neem van alles een klein stukje en dan nog een grote koffie. Ik geniet er ontzettend van.

Een uur of drie maximaal zouden we lopen. Dat lukt niet helemaal maar om kwart na twee en twintig kilometer verder is het echt wel genoeg. We landen aan in een herberg met een tweepersoonskamer met meubilair uit de jaren stillekes. Geen gehaakte hoedjes gemaakt van reserve wc rollen maar wel veel kanten kleedjes en Duitsers.

Deze Camino wordt gedomineerd door Duitse pelgrims in alle soorten, maten en leeftijden. De mensen waarmee we de herberg delen nemen zonder omhaal de hele keuken in beslag. Wanneer ik probeer om de yoghurt voor morgen in de koelkast te zetten struikel ik over een mevrouw die met haar voeten in een teiltje zit. Man, man wat een dag begint ze een verhaal. Ik mompel: Genau, genau en maak me uit de voeten.

De beslissing om uit eten te gaan is snel gemaakt, geen verbroedering vandaag voor deze pelgrims. We moeten nog twee kilometer stappen voor we restaurant vinden dat open is. Elke stap de moeite waard. Na twee uur rollen we naar buiten. Nooit at ik zo een enorme portie achter elkaar op. Het leven is goed!

. 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Joehoe!

  Dat zijn ze, ik wijs mijn vriendin op de kleine zwarte auto die de bocht om komt. We staan al efkes te wachten op de donkere parkeerplaats bij het busstation. Ben je zeker? Natuurlijk weet ik het zeker en enthousiast zwaai ik naar de auto die langzaam voorbij rijdt. Snel stap ik uit, hup de kofferbak open zodat de rugzak snel weggeborgen kan worden. Verbaasd zie ik ze rond onze auto rijden zonder te stoppen. Misschien zien ze ons niet? Met alle twee mijn armen in de lucht om wild te kunnen zwaaien ren ik naar de auto. In de auto zitten twee heel erg angstig kijkende mensen. Ze geven een dot gas en sjezen de parking af. Slap van de lach ga ik weer terug in de auto zitten, ze zijn het   niet piep ik. Uiteindelijk komt het goed. We zitten met drie in de auto, rugzakken achterin en niet al te veel file. We halen ons vliegtuig, er is zelfs nog tijd voor een koffie en het uitwisselen van wetenswaardigheden. Wel blijf ik de hele dag last houden van een lach kriebel in de keel. De ...
Meer lezen

Calma, calma

 Opeen gepropt staan we in de metro, spits in Porto, akelig druk. Elke keer wanneer we optrekken wankel ik naar achter, nergens iets om aan vast te houden. Aan het begin van het rijtuig zie ik twee conducteurs instappen. We hebben niet de juiste kaartjes. Overal staat in minstens vier talen dat iedere reiziger een eigen kaartje moet hebben. Wij hebben gewoon een tienrittenkaart gekocht. Dat ging een stuk vlotter en de rij achter ons was al ontzettend lang. Hup en vooruit was de gedachte. Ik voel een lichte vorm van spijt opwellen ergens onder mijn middenrif. Zet me schrap voor de discussie. De man vertelt me in rap Portugees dat we niet wegkomen met onze tienrittenkaart. Driftig wijst ie op de achterkant van ons kaartje. Een kaartje per persoon. Hij maakt een universeel wapper gebaar richting uitgang. We moeten allemaal individueel een kaartje kopen. Ik blijf vriendelijk lachen en knik ja ja en blijf staan. Zolang we er niet uitgezet worden blijven we staan mompel ik tegen mijn col...
Meer lezen

Opschuifhut

Met de folders in de hand lopen de politiekers het terras op. Wij zitten net aan de koekjes met confituur en de de pelpinda’s. Op de parkeerplaats een auto met een soort megafoon bovenop waaruit blikkerige muziek klinkt. We hoeven geen folder maar krijgen een pen uit naam van de christendemocraten denk ik. Zeker ben ik niet want de politieke kleuren van Portugal heb ik niet voor handen. Wanneer we bij het weggaan een pen achterlaten komt de cafébaas hem achterna brengen. Hou maar, gebaren we. Driftig schudt hij van nee, hij tilt met een hand zijn versleten grijze trui naar boven om het rode shirt met hamer en sikkel te onthullen. We hebben hier te maken met een verstokt communist. Zijn hele café hangt vol met foto’s en attributen die herinneren aan Che Guevara. Hij deelt voor we weggaan ook nog rap stickers uit met de afbeelding van de Cubaan. De tocht vandaag is zwaar. We zuchten en steunen en delen pijnstillers en rugzakfossielen. Er is altijd nog wel iemand die een versteende energi...
Meer lezen