Changke

 Refugio Del Mar, het bord hangt over de smalle straat. Ik zie vanuit de verte hoe een mevrouw het hek dicht doet. Na ruim twintig kilometer in de warmte willen we stoppen met wandelen. Het strand lonkt en de voeten geven aan dat het wel genoeg is voor deze dag. Natuurlijk werd er van te voren niks gereserveerd maar in deze kleine vlek aan de kust zijn de overnachtingsmogelijkheden niet dik gezaaid.

Ik wuif en roep, gelukkig komt ze kijken en natuurlijk is er nog plek. Het hel huis met wit marmeren vloer is het onze. De badkamer ziet er aanlokkelijk uit.  Voor zeventig euro zijn we het heertje. Best duur vind ik zelf en ik zie man ook een beetje aarzelen. Genoeg is genoeg besluiten we en de mevrouw kijkt stik gelukkig met al die cash in haar handen.

Er is een bbq, een goed ingerichte keuken en een supermarkt. Het lief maakt gamba’s a la plancha en ik koop een blik doperwten voor de broodnodige koolhydraten. Ik heb nogal snel last van een hongertje. Op een potje yoghurt en een banaan loop ik een kilometer of tien en dan moet de motor weer gevoed. Mijn wandelmaatjes blijkt veel minder last van hongertjes. Het blijft nog een beetje aanpassen op deze Camino.

Na een koffie en een tasje kamillethee besluiten we de oceaan, aan de overkant van de straat, en het strand te bezoeken. We wachten aan de rand van de waterlijn tot er een golf over onze voeten spoelt. Het duurt even maar dan is daar die enorme golf. Ik sta klaar om een filmpje te maken. Met flinke vaart sproeit het water over me heen, niet alleen de voeten worden nat. Ik word bij mijn arme gegrepen en rechtgehouden. Ik en mijn telefoon hebben het overleefd, ternauwernood ………