Vindsels

Iedereen is op zoek naar iets anders op de Camino lijkt het wel. Ik ben dol op verhalen en stel met regelmaat de vraag aan de mensen die ik ontmoet waarom ze op pad zijn.

De politieagent is op zoek naar vrede in zichzelf. Hij weent tijdens het verhalen over de collega’s van zijn team die omkwamen bij een actie. Hij moest de familie, de vrouw, nog jonge kinderen, vertellen dat  hun geliefde niet meer thuis zou komen. Hij heeft tot nu toe niks gevonden op zijn pad.

Twee vrouwen uit Porto Rico zijn op zoek naar spiritualiteit. Ze willen verdieping. Hun kinderen de deur uit, straks zijn ze in de overgang, dat zal me wat worden peinzen ze. Hoe gaan ze de rest van hun leven vorm geven. Over twee dagen zijn ze in Compostela. Ze hebben het licht nog niet gezien maar genieten van de lol die ze samen hebben.

Zelf stap ik om te voelen dat je in het leven niks meer nodig hebt dan vertrouwen en compassie. Ik geef mijn kleingeld aan de zwerver op straat, ik voer de kat onder tafel. De druiven onderweg worden met toevallige passanten gedeeld. Ik groet de bewoners van de streek en maak ik mijn beste Spaans een praatje.

Wanneer het zo warm is dat mijn hoofd bijkans ontploft vindt ik een wit petje op een paal langs het pad. Het past me prima. Vanmorgen moest ik heel nodig plassen, in het toilet langs de weg past alleen een euro.  Die heb ik niet. Is hier een toilet vraagt de mevrouw die langskomt. Er moet een euro in gebaar ik. Ze haalt haar schouders op en loopt verder. Een minuut later staat ze terug voor me en duwt een euro in mijn hand. 

Ergens onderweg is de knoop van mijn kortebroek gesprongen. Niet gemakkelijk maar geen ramp. De broek zakt nog niet van mijn billen. We lopen in de stad langs een naaiatelier. Ik til mijn shirt open show de ontbrekende knoop. Binnen twee minuten naait ze zonder in mijn buik te prikken een nieuwe knoop aan de broek. Van betalen wil ze niet weten. 

Ik hoef niks te zoeken, vertrouwen is voldoende.