Go with the flow

We zitten op een terrasje met een glas witte wijn, eindeloos bekijken we de af te leggen route. Het plan was om een stuk met de bus te doen. Het lange lelijke stuk bij Vigo zouden we daardoor over kunnen slaan. Nu moeten we opnieuw rekenen. Door alle voetblessures moeten de dagetappes drastisch ingekort worden. We worden er moedeloos van. We vinden geen slaapplaats of de afstand wordt toch te groot. Om het overzicht te kunnen bewaren maak ik een dagschema.

Het lijkt te lukken, een flink stuk met de bus, van A Guarda naar Caldas de Reis, en van daaruit elke dag een kilometer of elf. Tevreden klappen we ons papier dicht. Proost op onze briljante route! Na een minuut of vijf begint mijn collega te tellen, en nog een keer. Heb ik gewoon de zaterdag kwijt gemaakt. Ik was al niet echt heel vrolijke want ik hou van het ritme en de structuur van een fikse wandeldag die bestaat uit opstaan, een kilometer of twintig wandelen, moe aankomen, douchen, eten en slapen. Nu moeten we nadenken hoe we de dag voldoende structuur kunnen geven om niet te hangen. Een van onze geroutineerde wandelaars heeft er ook last van. Hij krijgt  er heimwee van.

We slaan de boel opnieuw open en gaan weer met onze vingers over de kaart om de route uit te zetten. We gaan een stuk van de Espiritual lopen, dan stappen we op het gemak in alle zes de wandeldag naar Compostela. Deze keer lijkt het echt opgelost. We tellen het wel een paar keer na op onze vingers maar het lijkt toch echt een waterdicht plan.

Wanneer we overleggen met de groep of ze het op deze manier zien zitten is iedereen ok. Met zijn allen aankomen in Santiago de Compostela is het belangrijkst.