Wens

De grote kom groentesoep dampt me uitnodigend toe, eet mij, eet mij. Ik neem een grote hap en meteen lijkt het alsof iemand met een gloeiende priem via mijn tand in mijn kaak zit te boren. De tranen springen me in de ogen. Ik kan alleen nog maar heel stil zitten en hopen dat het over gaat. Wanneer het iets gezakt is probeer ik weer een hapje, wat afgekoeld deze keer. Weer hetzelfde effect. Ik kan niet meer spreken door de pijn. Mijn wandelmaatjes schieten in actie. Twee paracetamol krijg ik in de hand gedrukt. Snel slik ik ze in. Bij mijn soep giet ik een half flesje koud water. Even lijkt het beter te gaan tot het bonken en branden ergens in mijn bovenkaak opnieuw begint. 

Tijd voor het zwaarder werk. Iemand haalt een strip Brufen te voorschijn. Die gaat er ook nog bij. Heel voorzichtig, met mijn hoofd scheef zodat de soep in mijn andere wang zakt eet ik de kom leeg.

Pas anderhalf uur later zakt de pijn. Misschien moet ik voortaan iets verstandiger mijn wensen definiëren. Bij de start van de tocht deze morgen wenste ik een wonderbaarlijke genezing voor mijn Achillespees. Genezen is ie niet maar de ijselijk tandpijn verdringt alle andere pijn en ongemakken. Ik denk niet eens meer aan mijn voeten.