Calma, calma

 Opeen gepropt staan we in de metro, spits in Porto, akelig druk. Elke keer wanneer we optrekken wankel ik naar achter, nergens iets om aan vast te houden. Aan het begin van het rijtuig zie ik twee conducteurs instappen. We hebben niet de juiste kaartjes. Overal staat in minstens vier talen dat iedere reiziger een eigen kaartje moet hebben. Wij hebben gewoon een tienrittenkaart gekocht. Dat ging een stuk vlotter en de rij achter ons was al ontzettend lang. Hup en vooruit was de gedachte.

Ik voel een lichte vorm van spijt opwellen ergens onder mijn middenrif. Zet me schrap voor de discussie. De man vertelt me in rap Portugees dat we niet wegkomen met onze tienrittenkaart. Driftig wijst ie op de achterkant van ons kaartje. Een kaartje per persoon. Hij maakt een universeel wapper gebaar richting uitgang. We moeten allemaal individueel een kaartje kopen. Ik blijf vriendelijk lachen en knik ja ja en blijf staan. Zolang we er niet uitgezet worden blijven we staan mompel ik tegen mijn collega.

Achteraan komt zijn stagiaire. Ook zij probeert het nog eens. We laten ons bonnetje zien, kijk voor tien ritten betaald. We zijn met tien en gaan wandelen dus komen niet terug om vreselijk verder te frauderen. Uiteindelijk geeft ze het op en loopt ze door. 

Wanneer we nog twee stations te gaan hebben komt er een nieuwe ploeg controleurs de metro in. Weer hetzelfde verhaal. Overmoedig geworden door het succes van daarvoor zwaaien we meteen met ons betaal bewijs, tien ritten, tien mensen tellen we hardop voor. Deze controleur zucht en draait zich om. Die begint er niet aan.

Wij wel, de eerste wandeldag slaan we stuk langs een oogverblindend blauwe oceaan. Het is nog even zoeken naar ieders rol in de groep. We voelen allemaal dat het goed zal komen. Bij het avondeten in een lokaal Portugees restaurant proosten we op onze reis en de verbindingen die we voorzichtig onderling smeden.