Topdag

In elke kerk die ik tegen kom steek ik de allergrootste kaars aan die ik kan vinden. Die is voor mijn schoonzus, de lieve tante van mijn kind. Ik weet niet zo goed wat ik moet wensen maar stuur zo veel mogelijk liefs en warmte naar haar en de mensen die het dichtstbij staan in de hoop dat ze het kleine straaltje energie vanuit Spanje zullen ontvangen.

Ik kies als ze er is de Heilige Rita want zij is mijn lievelingsheilige. Vandaag was er geen Rita maar een smartvol kijkende Marie zal ook voldoen. 

De zon scheen fel maar de wind die van de bergen over de sneeuw naar beneden blies was fris. Het is ongelofelijk om door dit landschap van bergen en diepe kloven samen te kunnen lopen. Zonder zorg of irritatie, in de volle overtuiging van elkaar graag zien en samen opstappen. We ontwikkelen onze eigen vreemde gewoontes. Wanneer een van ons begint met het opnoemen wat er aan eten in de rugzak zit somt de ander moeiteloos op wat er nog aan eetbaars te verdelen is. Zo stellen we nog voor we pauzeren de meest ideale combi van eten samen.  

We ontmoeten een bibberend piepklein hondje die een moord zou doen voor eten. Vast de reïncarnatie van Eddie, ons oppashondje dat een dik jaar gelden diep bejaard dood ging. We bestellen een schaaltje worst voor hem want het arme scharminkel is graatmager. Zo bang als ie is laat ie zich toch oppakken en nestelt zich warm op mijn schoot.

We proberen te bedenken wie nieuwe Eddy zou willen hebben en hoe we hem mee kunnen smokkelen. Het is toch keizielig om hem achter te laten en het gaat ook nog heel hard regenen de komende dagen. 

Wanneer we vertrekken komt hij bibberden achter ons aangelopen. Hij lijkt ook erg smekend te kijken. Tot ie op een enorm stuk churros stuit. De gebakken deegsliert ligt uitnodigend op straat. Dolgelukkig blijft ie achter om hem op te vreten.