Hupsje

 Hier word ik toch zo gelukkig van! Mijn wandelmaatje roept en huppelt als een gems naar beneden. De groene regenhoes danst vrolijk heen en weer. De afdaling is zo steil dat er een soort zigzag omleiding is om te voorkomen dat je jammerlijk naar beneden stort. Ze heeft nergens last van.

Mijn geluksmomenten ligt blijkbaar wat verder weg. De schoenen waarvan ik dacht dat ze nog best een wandeling mee konden hebben iets minder profiel dan verwacht. Af en toe surf ik een stukje over de losse steentjes naar beneden. Aan mijn neus hangt een druppel, de verkoudheid die eerst enkel de andere helft van ons team teisterde is ook naar mij overgeslagen. Ik kan de druppel niet afvegen of snuiten want ik hou mijn wandelstokken krampachtig vast. Ik duw ze stevig in de berg om te voorkomen dat ik van het smalle pad val.

In de kerk die we passeren staat de Heilige Rita en Christoffel gezellig naast elkaar. Ik spendeer de halve inhoud van mijn portemonnee aan kaarsen. Het geluk afdwingen lijkt me in deze situatie niks overbodig.

Wanneer we aankomen is de bar dicht en moeten we zelf koken met het noodrantsoen dat in de herberg staat. Het kan me helemaal niks schelen want we zijn weer veilig aangekomen en het bed heeft echte lakens; Halelluja!