Hoger

Nieuwe Eddy ligt nog ergens uit te buiken van zijn versnapering van gisteravond als we vertrekken, tenminste de kleine hond is nergens te bekennen. Een hele opluchting want ik had vast geen weerstand kunnen bieden aan de smeekoogjes van het scharminkel.

Met een zelfverzonnen zorg minder stappen we het dorp uit. Een lange zweterige klim. Ik eet mijn tweede ontbijt van deze morgen, een ei, met kleine hapjes want anders kan je stikken in het eigeel waarschuwde mijn oma me vroeger.

We hebben ons gewoon neergezet aan de kant van het pad. Het uitzicht adembenemend maar het allerfijnst aan deze wandeling is de stilte. We hebben het nog niet tegen elkaar gezegd of drie helikopter scheren met veel lawaai over onze hoofden.