Watching you
Het wandelen op dit pad is zoals rondhangen in mijn geboortedorp; Er is altijd iemand die je heeft gezien en weet waar je bent. Een pelgrim is hier nog een uitzondering en iedereen die in Almería start gaat eerst langs Nelly voor goede raad en de codes van de herbergen.
Zo weet je zelf ook precies wie er voor en achter je loopt. Wanneer je aankomt in de herberg weten ze al van je komst, aha de twee Hollandse roepen ze opgetogen en strepen je af op hun lijstje. Er is al een Fransman maar er moet nog een Pool en een Duitse komen.
De Pool en de Duitse komen elke keer niet aan in de herberg. Dan gaat het verhaal dat de Pool teveel gedronken heeft en onaardig was tegen de vrijwilliger in de herberg. Hij komt er niet meer in en zal op zoek moeten naar slaapplekken die niet van de pelgrimsvereniging zijn. Ach, ach, er wordt met veel schande over gesproken.
Bij een volgende slaapplek staan de Pool en de Duitse weer op de lijst en weer komen ze niet opdagen. Het gerucht gaat dat de Pool geld afhandig heeft gemaakt van de Duitse mevrouw.
Dan komt er meer nieuws, de Duitse is het politiebureau binnengestapt en weggebracht naar een plek waarmee Pool niet zo snel kan geraken. Ze is een illusie en 450 euro armer. Wij zijn zo langzaamaan benieuwd naar deze Poolse schurk.
Wat bezielt iemand om op een zo dun bewandelde weg argeloze wandelaars op te lichten?
Uiteindelijk hebben we niet zo veel tijd om onze filosofieën er op los te laten. We worden nogal in beslag genomen door het weer. Het regen hier nooit zeggen ze maar vannacht brak er een heus noodweer los. Het water liep door het plafond de gang in en stroomde met veel geweld langs onze berg naar beneden. Op de toppen ligt een spectaculair pak sneeuw. In Malaga worden inwoners geëvacueerd.
De man van ons hostel stelt voor dat hij ons met de auto een stuk op weg brengt. Dan hoeven we nog maar 12 kilometer te stappen. Na elven zal het droog zijn.
We juichen zijn voorstel toe en stappen met een mo ter zonnetje uit de auto in een dorp verderop. Ja een koffie en hartelijke groeten zijn we vertrokken. Na een uur wordt de lucht zwart, donker zwart. We kunnen nog net ons regenpak aanschieten voor we in de bui verzwolgen worden.
Andalusiërs en verstand van regen, hoe konden we dat met elkaar rijmen? Hier valt zelden een drup, wat weten zij nou van regenbuien.
Reacties
Een reactie posten