Tetsig

 Terwijl ik sta te hannesen met de  wandelstokken, want plots toch een wat glibberig en steil stuk afdeling, loopt een van de wandelmaatjes verder. Geroutineerd tikken haar stokken op de stenen terwijl ik nog bezig ben om de boel af te stellen zonder dat ze uit elkaar vallen. Handig ben ik niet en het manoeuvreren met twee extra soort ijzeren benen gaat me niet goed af. In plaats van te helpen is er een constant gevecht om niet te struikelen en het stapritme vast te houden.

Het ontbijt van deze morgen, een hele vieze proteïne reep die ik van een van mijn kinderen kreeg met de aanbeveling dat ie lekker zou zijn, is al lang verteerd. Het zweet guts van mijn lijf af en de drinkfles is zo goed als leeg. Het zou niet te warm zijn in de bergen van Asturias maar over de luchtvochtigheid had ik niks gelezen. 95% lees ik later op de dag op een weerapp.

Wanneer we halthouden op een bankje op de rotonde gaat de provisiezak in rap tempo leeg. Innig tevreden ben ik. Honger weg, stokken weer aan de zijkant van de rugzak gebonden. De route is prachtig, steile hellingen, bossen met doorkijkjes naar weilanden met wilde bloemen. De wandelvriendinnnen en ik hebben aan een half woord genoeg.

Het tetsige weer zal zich ontladen in een onweersbui. Geen probleem wij arriveren voor de druppels in de herberg. We mogen straks voetbal kijken. Wat een pret….