Snor

 Het zweet drupt van mijn lijf, ik lik het zout van mijn snor. Ruim negenhonderd meter klimmen met een luchtvochtigheid die grenst aan regen maakt alles klam en doorweekt. Zelfs de rugzak voelt niet meer droog aan. 

Na dagen hannesen met de wandelstokken lijk ik eindelijk een soort ritme gevonden te hebben waardoor ik niet struikel over eigen voeten of stokken. Gisteren surfte ik nog een lekker eind naar beneden over de losse steentje. Vandaag geen risico op de glibberige paden, ik houd me recht door mijn stokken woest in de grond te prikken. Er zitten al nieuwe doppen op.

Onderweg branden we een flinke kaars. In een aandoenlijke kerkje waar de offerandes voor Marie in een vitrine liggen. Ik zie een paar witte katoenen kindersokjes, een ring met een paarse steen en een haar elastiekje. 

Ik wens mijn vriend een redelijke uitslag en zijn kind een wolk van een baby en prevel ;Andre, andre, arriba, arriba.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Joehoe!

  Dat zijn ze, ik wijs mijn vriendin op de kleine zwarte auto die de bocht om komt. We staan al efkes te wachten op de donkere parkeerplaats bij het busstation. Ben je zeker? Natuurlijk weet ik het zeker en enthousiast zwaai ik naar de auto die langzaam voorbij rijdt. Snel stap ik uit, hup de kofferbak open zodat de rugzak snel weggeborgen kan worden. Verbaasd zie ik ze rond onze auto rijden zonder te stoppen. Misschien zien ze ons niet? Met alle twee mijn armen in de lucht om wild te kunnen zwaaien ren ik naar de auto. In de auto zitten twee heel erg angstig kijkende mensen. Ze geven een dot gas en sjezen de parking af. Slap van de lach ga ik weer terug in de auto zitten, ze zijn het   niet piep ik. Uiteindelijk komt het goed. We zitten met drie in de auto, rugzakken achterin en niet al te veel file. We halen ons vliegtuig, er is zelfs nog tijd voor een koffie en het uitwisselen van wetenswaardigheden. Wel blijf ik de hele dag last houden van een lach kriebel in de keel. De ...
Meer lezen

Calma, calma

 Opeen gepropt staan we in de metro, spits in Porto, akelig druk. Elke keer wanneer we optrekken wankel ik naar achter, nergens iets om aan vast te houden. Aan het begin van het rijtuig zie ik twee conducteurs instappen. We hebben niet de juiste kaartjes. Overal staat in minstens vier talen dat iedere reiziger een eigen kaartje moet hebben. Wij hebben gewoon een tienrittenkaart gekocht. Dat ging een stuk vlotter en de rij achter ons was al ontzettend lang. Hup en vooruit was de gedachte. Ik voel een lichte vorm van spijt opwellen ergens onder mijn middenrif. Zet me schrap voor de discussie. De man vertelt me in rap Portugees dat we niet wegkomen met onze tienrittenkaart. Driftig wijst ie op de achterkant van ons kaartje. Een kaartje per persoon. Hij maakt een universeel wapper gebaar richting uitgang. We moeten allemaal individueel een kaartje kopen. Ik blijf vriendelijk lachen en knik ja ja en blijf staan. Zolang we er niet uitgezet worden blijven we staan mompel ik tegen mijn col...
Meer lezen

Opschuifhut

Met de folders in de hand lopen de politiekers het terras op. Wij zitten net aan de koekjes met confituur en de de pelpinda’s. Op de parkeerplaats een auto met een soort megafoon bovenop waaruit blikkerige muziek klinkt. We hoeven geen folder maar krijgen een pen uit naam van de christendemocraten denk ik. Zeker ben ik niet want de politieke kleuren van Portugal heb ik niet voor handen. Wanneer we bij het weggaan een pen achterlaten komt de cafébaas hem achterna brengen. Hou maar, gebaren we. Driftig schudt hij van nee, hij tilt met een hand zijn versleten grijze trui naar boven om het rode shirt met hamer en sikkel te onthullen. We hebben hier te maken met een verstokt communist. Zijn hele café hangt vol met foto’s en attributen die herinneren aan Che Guevara. Hij deelt voor we weggaan ook nog rap stickers uit met de afbeelding van de Cubaan. De tocht vandaag is zwaar. We zuchten en steunen en delen pijnstillers en rugzakfossielen. Er is altijd nog wel iemand die een versteende energi...
Meer lezen