Amen

 Het is nog wat mistig wanneer we de herberg verlaten. Voor ons een groep van acht Poolse heren in variabele leeftijden. Ze hebben allemaal hun voornaam op de mouw van hun grijze shirtje gedrukt. Een van hen draagt een stok waarvan een kruis is gemaakt. Het ziet er uit alsof ze het onderweg van twee takken in elkaar hebben geknutseld. 

Wanneer we ze dicht naderen begint een van de mannen te zingen. De rest valt in of geeft zangerig antwoord. De voorzanger leest de tekst van zijn telefoon, ik zie dat ook de rest niet echt tekst vast is want steeds meer mannen halen hun telefoon boven om deftig mee te kunnen zingen.

Op deze ochtend, die langzaam klaarder wordt klinkt het prachtig. Het geluid van de koeienbellen, het ruisen van de rivier naast ons en het zingen van de vogels in de struiken versterken het mystieke effect. 

Opgetogen kijken we mekaar aan, wat een kado om de dag mee te beginnen. Uiteindelijk stappen we de groep voorbij. Zingen kost adem em zo snel gaat het niet vooruit met de mannen. Wij hebben gisterenavond de was gedaan. Nog niet helemaal droog vanmorgen. Een van ons heeft haar roze onderbroek met een ingenieus systeem aan haar rugzak gebonden. Vrolijk wuift die in de wind.

Terwijl we voorbij stappen zingen de mannen net een zeer langgerekt amen om een strofe mee af te sluiten.

Ik kan een zenuwachtige giechel amper onderdrukken terwijl we met wapperend wasgoed de groep passeren. De man voorop heeft er ook plezier in. Hij kijkt de rugzak met de onderbroek nadrukkelijk aan.

Ik knipoog vriendelijk en fluister: Amen.