Te veel van alles

 Neem ik wel of geen slaapzak mee, ik loop er al een paar dagen over te dubben. De weersvoorspelling wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Vooral de nachttemperatuur in de Noord Spaanse bergen is belangrijk. Ik ben best kouwelijk en moet er niet aan denken om straks in het donker te liggen rillen. 

Nooit twijfelde ik zo over het meenemen van mijn eigen lekkere vertrouwde slaapzak. 

Het is hartstikke zwaar, je moet zeker wandelstokken meenemen anders zal je vallen, je komt kilometers lang geen enkele voorziening tegen, de ene na de andere vreselijke voorspelling krijg ik te horen wanneer ik met anderen over mijn komende wandelreis spreek. We zullen stappen van Oviedo naar Lugo, zo ongeveer. We weten wel waar we starten maar niet waar we precies zullen eindigen. Als ik alle waarschuwingen en goede raad bij elkaar optel vrees ik dat we nergens zullen geraken en beter thuis blijven.

Natuurlijk gaan we wel maar voor het eerst in mijn hele wandelcarrière  twijfel ik of het wel zal lukken. Last van mijn voeten en een opgezette ontstoken achillespees helpen ook niet echt. De vriendelijke mevrouw pedoloog schuift hier en daar nog iets onder mijn steunzolen om de klachten te doen verminderen. 

Ondertussen maak ik lijstjes om de last op mijn rug zo licht mogelijk te houden. In gedachten zie ik mezelf al stappen met een enorme berg vieze glutenvrije repen op mijn rug. Ergens komende week ga ik dat allemaal van me afwerpen en daarom herhaal ik een paar keer per dag mijn mantra: vertrouw op de weg.

Ondertussen probeer ik mijn kleindochter uit te leggen wat het betekent dat er in Nederland straks bestuurders aan het stuur zitten die mensen in categorieën verdelen. Wanneer ik klaar ben met mijn verhaal zegt ze: Bedoel je de PVV? Wie stemt er nu op Geert Wilders.