Appelsien

Natuurlijk ging ik niet tanken bij een benzinestation van Shell en kocht ik bij de Prijsslag in Ootsburg geen Zuid  Afrikaanse appelsienen. Ruim dertig jaar geleden was het heel duidelijk wat goed en fout was. Apartheid was fout en rassendiscriminatie iets waar ik niks mee te maken wilde hebben. Nu kamp ik met een diffuus gevoel over mijzelf en deze reis. Is het ok of is het vreemde soort schuldgevoel wat ik met me meedraag terecht.

De taxichauffeur van de Uber heeft geen boodschap aan de appelsienen die ik niet kocht. Hij drukt snel onze autoraampjes naar boven wanneer we het gebied rond het busstation naderen. Allemaal criminelen en misdadigers. Ze komen uit de gevangenis en kunnen hier anoniem doorgaan met beroven, stelen en verkrachten beweert hij.

Wanneer ik opper dat ze wellicht slachtoffer zijn van een ziekmakend systeem snuift hij verontwaardigd. In Zuid Afrika kan je beslist arm geboren worden maar je hoeft niet arm te sterven. Dan ben je een luie sukkel die liever drugsgebruikt en in bed ligt dan aan de slag te gaan. Hij zwaait met zijn arm om het verhaal kracht bij te zetten.

Ook de volgende taxichauffeur herhaalt dit verhaal. Hij wijst de arme sloebers aan die met winkelkarren vol zooi of stukken karton lopen te slepen om er schande van te spreken. 

Ik denk aan de mensen thuis, die ik op mijn werk ondersteun in hun zoektocht naar stabiliteit en erkenning. Ze zijn er zonder uitzondering beter aan toe dan de bedelaars en thuislozen die hier in Kaapstad over straat sjokken. Zo simpel als mijn taxichauffeurs het vertelt kan het niet zijn weet ik uit ervaring. Het zijn uitsluitend de gezegenden die kunnen ontsnappen aan uitzichtloze situaties.

Na drie dagen Kaapstad heb ik nog steeds geen idee hoe ik me verhoud tot de ingewikkelde geschiedenis van dit adembenemende land. Ook niet na een bezoek aan het Nelson Mandela museum. Wellicht helpt het ook niet dat de boot naar Robbeneiland vanwege de storm niet vaart

Ik stap nog maar eens op de bejaardenbus. Bovenin de dubbeldekker is alles lekker overzichtelijk en vertelt een aardige mevrouw door de ingeplugde koptelefoon allemaal weetjes waar ik heel tevreden van word. Op haar bevel draai ik mijn hoofd braaf van links naar rechts om alle bezienswaardigheden tot me te nemen.

Het enige beest wat ik van te dichtbij aanschouw vandaag is een enorme stinkende zeeleeuw die lui naar me knipoogt.