Tijdreizigers

Glimmend hout, koperen reling, luxe stoelen en een leger aan personeel die elke wens probeert te vervullen nog voor je hem uitspreekt. De trein van Rovos rail van Pretoria naar Kaapstad is een luxe tijdscapsule waar de echte wereld zorgvuldig buiten de deur wordt gehouden. Geen internet, vaak ook geen bereik op de telefoon, geen nieuws komt tot ons. Trump zou Groenland, wat zeg ik, Zuid Afrika geannexeerd kunnen hebben zonder dat iemand van ons het merkt.

Met 40 kilometer per uur schuiven we vier dagen lang door het Afrikaanse landschap. Lage struiken, vaal bruin gras, geen dier beweegt zich in deze hitte. Ergens ver weg zie ik bergen. Ik drink een glaasje koude bubbels en lees een boek per dag. De airco maakt de temperatuur in de trein aangenaam. Het is prachtig en overweldigend. Vanuit mijn bed, elke avond perfect opgemaakt, zie ik de zon opkomen.

Alles fluistert dat het leven is goed is, wil ik nog een drankje, een extra hapje bij de tea? Ik hoef maar te knipperen met mijn ogen en het is er. Voor het diner moet er verkleed worden, de dames in een jurk en de heren met een jasje of een das. Die verkleedkleren nemen nogal wat plek in de rugzak in en zie dat maar eens ongekreukelt half Afrika door te slepen. Natuurlijk is er strijkservice en zo opgelost. 

Het is heerlijk en vervreemdend tegelijk. Ik hoef maar uit het raam te kijken om te zien dat deze fluisterwereld niet echt bestaat. Ik geniet ervan, het toneelstuk wat we met zijn allen opvoeren maakt me ontzettend dankbaar, wat zijn we bevoorrecht en gekoesterd. Mijn medereizigers spreken over onroerend goed, het vakantiehuis in Zuid Afrika waar ze naar op zoek zijn.

Ik zit op het open achterdek, brei aan mijn sok. Ik kan me niet herinneren ooit zo weinig beslommeringen te hebben gehad. In de wereld van Rovos Rail wordt alles met zachte hand gladgestreken en opgelost.