Beekse Bergen

Kijk, schreeuwt onze safarigids en stampt vol op de rem. We zijn net het nationaal park Pilanesberg ingereden. Hij rijdt een stukje achteruit en hangt uit het raam. Het duurt even voor ik zie waar hij zo enthousiast naar wijst. Het is een schildpad die traag aan de oversteek naar de andere kant van het pad is begonnen. Ik voel een lachkriebel opkomen, de spin van gisteravond was een stuk spannender dan deze kleine landschilpad.

Onze gids was ooit dominee maar daar kon ie geen droog brood mee verdienen. Hij heeft zijn rangersdiploma gehaald en is een ethousiaste reisgids. Van het religieuze merk ik behalve het snelle dankgebed bij het eten niks. Hij heeft voordat hij het licht zag vanalles gedaan en als ik het goed begrijp pakt hij nu ook alles aan waar hij iets mee kan verdienen.

Hij verteld verhalen terwijl hij ons rondrijdt in de Landrover. Over zijn leven en de avonturen in de parken, zijn vrouwen en kinderen. Elke keer na een aantal rustige kilometers zonder beesten zegt hij; Ik voel het, ik volg mijn intuitie, er is spanning. En alsof de duvel, of in zijn geval misschien de Heere, er mee speelt staat er na de volgende bocht een beest.

Zo zien we olifanten, kuddes zebra,s, nijlpaarden en allemaal verschillende antiloopachtige wildebeesten. Door zijn sappig Afrikaans lijken de dieren nog exotischer. Het enige wat dit gebied gemeen heeft met de Beekse Bergen is de slagboom en het wildrooster merk ik al heel snel.

De drie olifanten waarmee we oog in oog komen te staan laten vlotjes weten dat we wellicht beter ietske achteruit kunnen gaan met de auto door met hun voet  te stampen en met hun oren te flapperen. Onze gids houdt zijn voet bij het gaspedaal zodat we direct weg kunnen als het moet.

Vol van alle indrukken zit ik om negen uur in bed. We hebben geen schrammetje opgelopen. Morgen op zoek naar de leeuwen en de luipaarden. Ik heb geen angst want er zijn in het park voldoende toiletten met daaromheen hekken zodat de kans om opgegeten te worden tijdens een plaspauze minimaal is