De vogelen des veld

Nog voor onze tocht ten einde is heb ik al heimwee. Het eenvoudige ritme van wandelen, eten en slapen is precies genoeg. Er valt geen onvertogen woord, er is geen discussie en we houden zonder moeite onszelf en elkaar recht. Ik ervaar een grote harmonie; met mijzelf maar ook met de wereld om me heen. Dit trage gezamenlijke leven doet me beseffen wat een bevoorrecht en gelukkig mens ik ben.

Het is niet zo dat deze reis geen ongemakken kent. Ze lossen even  onverklaarbaar op als ze gekomen zijn. De wereld is hier geen barre plek. Soms heb ik trek of dorst maar er zit altijd nog wel een kruimel van het een of ander in iemands rugzak en anders biedt de dorpsbar met ouwe mannen die wijn drinken wel uitkomst. Willen mijn reisgenoten nog wel eens voorbereidend werk doen door te kijken wat, waar en hoe, ik laat me maar een beetje drijven en zie vanzelf wel wat er komt. Super fijn natuurlijk dat een ander die rol op zich neemt.

Ik kan me deze dagen nauwelijks voorstellen dat ik andere keren met een hele groep mensen liep waar ik de verantwoordelijke voor was. Nu kan ik de hele dag een beetje suffig voor me uit blijven stappen en me gelukzalig verliezen in nutteloze gedachtes en weetjes. Een beetje jammer is wel dat ik na al die wandelingen nog steeds het licht niet heb gezien. Geen diepe inzichten, wonderen of bijna religieuze ervaringen.

Ik blijf gewoon mijn eigen onhandige sukkelige aardige zelf.