Peanuts

Ik wandel van toilet naar toilet. De salade van gisteren was rijkelijk bestrooid met gefrituurde uitjes. Propvol gluten zitten die. Ik heb nog een poging gedaan om ze er zo goed mogelijk af te schrapen maar dat was geheel tegen beter weten in. Vannacht was ik al onrustig en vanmorgen is het kak.

In mijn hoofd is het mistig, en wazig begeef ik me over het pad. Het is heet en hoog. In het begin kan ik het tempo van mijn vriendinnen nog wel volgen, ik loop met het hoofd gebogen in de slipstream van degene met de kleinste passen. Geconcentreerd op de achterkant van de schoenen hou ik het nog efkes vol.

Halfverwege de beklimming is het op. Ga maar door gebaar ik, ik kom wel. Mijn benen beven van de inspanning en veel te weinig voedsel, om over de andere ongemakken nog maar te zwijgen. Bovenaan wordt er gewacht, ik mag als eerste op het bankje onder de boom. Eten! Eerst de voedselinname verhogen. Wonder boven wonder knap ik op van een yoghurt je met banaan.

De compassie van de wandelkompanen houdt me op de been. Ik voel dat ze op me letten, me de grootste stukken banaan toebedelen en ondertussen net doen alsof er niks aan de hand is zodat ik me niet ongemakkelijk voel. Wat een ontzettend groot geluk om deel uit te maken van deze kleine wandel karavaan.