Pipi

Geroutineerd laat ik de rugzak van mijn schouder glijden en zet hem in de berm. Voor de derde keer deze ochtend moet ik plassen. Altijd ergens een struik of toch in elk geval het idee van een struik om achter neer te hurken, geen enkel probleem. Opgelucht stap ik richting het pad. Er is een klein greppeltje, in mijn hoofd zweef ik er elegant overheen met een mooi getimede sprong. De werkelijkheid haalt het jammergenoeg niet met het gestroomlijnde idee. 

Met gestrekt been kom ik neer, er schiet iets in mijn knie waardoor ik strompelend mijn weg moet vervolgen. Lang leve de wandelstokken van mijn bezorgde schoonzus. Ik kom in elk geval vooruit. 

Eerder deze tocht sliepen we bij Jorge, hij beval de de donativo in Logrono aan. Vol vertrouwen stappen we de herberg naast de kerk binnen. Onmiddellijk worden we afgeblaft. De rugzak moet in een vuilniszak vanwege de bedwantsen. Wanneer ik mijn paspoort en caminoboekje wil pakken word ik met driftige gebaren weggestuurd. Ik moet me eerst inschrijven. Ik piep nog dat ik daar juist mijn gerief voor nodig heb maar er wordt alleen druk gebaard dat ik door moet.

De vrijwilliger achter het inschrijfbureau is al even chagrijnig. Met haar vinger tikt ze driftig waar ik mijn paspoortnummer in moet vullen. Dat zit in de rugzak die in de vuilniszak gepropt zit. Onmiddellijk ben ik even gefrustreerd als de vrijwilligers van deze herberg. Ik moet er zelfs van mopperen. Op zolder in de slaapzaal zijn onze bedden. Plastic matrasje op de grond met een stoel ernaast. In de avond leggen we er twee op elkaar en slapen verrassend goed.