Proost

Wijnfontein staat er op een bord boven een kraantje. Het zou ook aardig zijn mocht je iets overlaten voor je medepelgrim laten ze weten. Een beetje teleurstellend vind ik de vormgeving van het geheel. Wanneer ik aan een fontein denk zie ik iets  met krullen en sierlijke frutsels voor me waar de wijn klaterend overheen vloeit. Geen kraan die je zelf open en dicht moet draaien. We vullen een bekertje, ook al is het amper tien uur. Op onze tocht en een veilige thuiskomst: Proost!

Omdat ons ontbijt van een bakje yoghurt en een banaan, ergens om zeven uur deze ochtend, al lang verteerd is zakt de wijn subiet naar onze benen. Ons kan het niet veel schelen. Vandaag stappen we een kilometer of zestien. Daar draaien we onze hand niet voor om. Bovendien zit er nog een feestmaal aan fruit, eiwitrijke papjes en glutenvrije koekjes in de rugzak waar we ons recht mee kunnen houden.

De wandeling is van een zeldzame schoonheid. We worden urenlang met slingerpaadjes door een eikenbos geleid. Om een uur of twee arriveren we in de herberg. Het is een wonder dat we levend aankomen. 

Onderweg hebben we geprobeerd om paddestoelen te determineren. Sommige zagen er ongelofelijk lekker uit. Voor de zekerheid heb ik toch mijn schoonzus geraadpleegd. Zij is de paddenstoelspecialist. Bij elke foto kreeg ik hetzelfde commentaar: Niet eetbaar.

Om me er aan te herinneren dat het leven echt wel eindig is mag ik vanavond in de herberg in een soort doodskist slapen. Het bed boven me zit zo dicht op het mijne dat ik me zijwaarts, half liggend in bed moet wringen. Slaap wel!