Overloop

Het acht uur journaal kijk ik trouw elke dag maar het is al wat ik kan verdragen. Wanneer ik probeer een actualiteitenprogramma te volgens haak ik na een paar minuten af. Wat ik zie kan ik niet bevatten. Het is te groot, te veel. Ik snap niet waarom laat staan hoe. Ik probeer mij een mening te vormen over wat goed is en wat slecht. De verwarring neemt toe met alle informatie die ik krijg. Oorlog voeren volgens de regels, ik hoor er generaals over spreken. In mijn hoofd past dat niet. Is dat zo iets als diervriendelijk slachten? 

De menselijke geest, of althans de mijne , is een manipulatieve slang die me hypnotiserend in slaap sust en laat wennen aan de gruwelijkheden want de oorlog tussen Oekraïne en Rusland, daar lig ik niet meer van wakker. 

Elke avond na het eten terwijl de kamer zich langzaam vult met warmte en zacht licht van kaarsen tel ik mijn zegeningen. Moeiteloos tel ik er dagelijks vele. De vriendin die haar gekke verhalen met me deelt waardoor ik onbedaarlijk moet lachen. Een andere die elke dinsdag kaas voor me besteld en zorgzaam in een plastic zakje bewaard in de koelkast tot ik tijd heb om het op te halen. Mijn man die me een prachtige bos bloemen geeft, zomaar. De kleinkinderen die slap van het lachen met papieren dozen op elkaars hoofd slaan. Mijn collega’s die bezorgd zijn als ik ziekjes ben. De hond op schoot en de kat die zijn gloeiende vijf minuten heeft.

Hardop benoem ik ze om zo de daver in mijn lijf tot bedaren te brengen.