onderzeebootpolizei

Elke Camino is ie er weer, de onderzeebootpolizei; Het is altijd de persoon, die je soms honderden kilometers lan, te pas en te onpas tegenkomt, die je impertinente vragen stelt, ongevraagd aan je tafel komt zitten, soms probeert een hand op je rug of knie te leggen en het in alle gevallen allemaal hartstikke goed weet, alles al eens gezien of gehoord heeft en een ontzettend interessant leven heeft.

Een aantal wandelingen terug was het een Amerikaanse meneer die samen met zijn vrouw wandelde, die  mevrouw was aardig, bescheiden en lachte vaak wat ongemakkelijk. In zijn werkzame leven was ie bij de Amerikaanse marine geweest, vandaar zijn bijnaam. 

Het was ook al eens een mevrouw uit het noorden van Nederland die in de ggz werkte en onze wandelfamilie schoffeerde door akelige vragen over wie de patiënt en wie de begeleider was.

Deze wandeling dook ie maar heel even op in de vorm van een Belgische meneer, hij wilde elke weer weten waar we overnachtten en als een duveltje uit een doosje verscheen ie daar ook. Hij wist precies hoeveel wijn we moesten drinken, waar we moesten wandelen en wat we moesten zien want hij had zelf al elke denkbare Camino gewandeld. Tijdens het avondeten en het ontbijt verscheen ie in zijn onderbroek aan tafel. Hij trok dan wel elke keer de pijpjes zedig naar beneden. 

Onder het wandelen heeft een mens veel tijd om na te denken. 

Ik heb een ontdekking gedaan. In mij woont ook een vooringenomen onderzeebootkapitein. Godzijdank hou ik hem meestal opgesloten in het vooronder. Soms ontsnapt hij en springt ie als een waanzinnige op het dek en schreeuwt al zijn vooroordelen uit, lacht ie zich rot om al die domme irritante mensen. Dan dreig ik met onderwater gaan en verzuipen als ie niet als de bliksem weer in eenzame opsluiting gaat in het puntje van mijn boot.

Hij verhuist gelukkig vaak naar ergens anders wanneer ik mijn onzekerheden onder ogen zie en met compassie naar mijzelf en de medemens omzie.