Zwijgzaam

Ooit heeft een Galisische ambtenaar vanachter zijn bureau bedacht dat het een straks plan zou zijn om op alle routeaanduidingen de kilometers tot drie cijfers achter de komma weer te geven. Wanhopig word ik ervan. De route is eindeloos en louter klimmen en dalen. Dan hebben we het niet over fijne haarspeldbochten maar over een klim waarbij je jezelf diep voorover gebogen met je wandelstokken naar boven moet klauwen.

Naar beneden gaat het al even steil, dan heb je het equipment weer nodig om niet voorovergebogen naar beneden te storten. De rugzak zit ook nog vol met proviand want pas na 12 kilometer is er een bar waar je iets tot je kan nemen.

Na een kilometer of zeventien heb ik het helemaal gehad. Een bittere pil noemt het routeboekje van de Camino Primitivo de laatste beklimming. Ik stik er bijkans in. Vooral ook omdat de temperatuur ondertussen is opgelopen tot een graad of zevenentwintig. We moeten nog zeker acht, misschien wel negen kilometer. Ik probeer niet te kijken wanneer ik een gele pijl met de kilometerstand tot Santiago de Compostela passeer. Jammer genoeg is het sterker dan mijzelf en kijk ik toch. Na twintig minuten klimmen ben ik amper dichter bij het einddoel gekomen.

Mijn compagnons hebben het ook zwaar; een blaar, een pijnlijke knie of gewoon dodelijk vermoeid. Ik heb twee achillespezen die in de fik staan en een teen met een beknelde zenuw waardoor ik elke drie kilometer stil moet staan om te wiebelen en te masseren zodat ik weer verder kan stappen.

We zeuren niet. We moedigen elkaar aan. We spreken weinig, geen energie voor zo iets overbodigs. Ieder zijn eigen tempo. De telefoon staat op luid. Mocht iemand van ons echt niet meer verder kunnen kan er gewaarschuwd worden. 

Pas wanneer we na uren zwoegen aankomen en fris gewassen aan een glas wijn zitten bekennen we elkaar dat het vandaag wel echt genoeg was. 

Morgen dertig kilometer maar dat is dan wel de laatste wandel dag van deze vakantie. We lijken wel krankzinnig.