Weerzien

 Het is bijna onvoorstelbaar maar op het station zien we mekaar precies zoals afgesproken. Ik kan amper geloven dat het gelukt is en we hier nu alle drie staan. Vliegtuig, trein en bus: alles keurig volgens schema. Een unicum in mijn over het algemeen wat rommelig leven van “ het komt vast goed”

De herberg waar we slapen heeft een meditatie ruimte maar je mag ook yoga doen. Uit de luidsprekers die op elke verdieping hangen klinkt new age muziek van een aantal decennia terug. Onverbiddelijk dringt het mijn brein binnen. 

Bij de uitleg over de meditatie ruimte hoort ook het verhaal van het ijzeren kruis. Daar kunnen pelgrims een steen achterlaten om dingen los te laten en weer helder zicht op de toekomst te krijgen.

Of we al een steen hebben? Alle drie bekennen we geen steen mee te dragen. Opgetogen wordt er een emmertje uit de hoek gehaald. We mogen hier een mooie steen uitzoeken. Ik sta even aan de grond genageld. Als ik al iets achter zou moeten laten zou ik dat toch niet doen met een random steen uit een emmertje naast de schoorsteen in een of andere herberg. Dan zou ik mijn steen met zorg uitzoeken en koesteren tot ik hem waar dan ook zou kunnen neerleggen. Bovendien vind ik het ook nogal aanmatigend en voel ik me op een of ander manier voor het blok gezet.

Gelukkig is niet het hele gezelschap met stomheid geslagen. We gaan niet tot het kruis zegt mijn vriendin naaste me.