Bij de nonnen

Wanneer we aankomen op de plek waar we willen overnachten, bovenaan een flinke helling, stappen we de kleine kerk binnen. Je kan er iets afsmeken en de klok luiden. We doen het alle twee.  Vriendinnen die extra steun kunnen gebruiken worden met een geeltje naast Jezus geplakt, hij hangt er toch en je weet maar nooit.

Het inchecken gebeurd bij Jorge. De vrijwilliger is kei relaxed, stress is nergens voor nodig. Ik snap maar de helft van wat ie zegt maar het is voldoende om te begrijpen dat ik hier in goede handen ben. Hij zal er persoonlijk zorg voor dragen dat er geen gluut in het eten terecht komt. 

Na een klein uur vormt zich hier, bij de zusters en vrijwilliger Jorge een kleine gemeenschap. De mensen die aankomen zie je stuk voor stuk tot zichzelf komen. Tijdens het eten geven we borden door en doen we gezamenlijk de afwas en de opruim. Een beetje opschieten want straks is de mis waar we allemaal hartelijk voor worden uitgenodigd.

Boven in de kerk liggen de kussentjes en zitten twee stokoude maar kipfitte zusters op ons te wachten. We zingen samen, worden uitgenodigd om ons verhaal te vertellen. De tranen zitten hoog wanneer ik vertel dat ik deze weg vaak gelopen heb maar dat ik me nu genoeg voel. Genoeg voor mezelf, genoeg voor mijn jeugdliefde die mijn warme thuis vormt, genoeg voor mijn schoonzusje die me zo liefdevol in haar hart sluit, genoeg voor mijn vriendin waar ik altijd blind op kan rekenen maar vooral voldoende voor mezelf.